ἐγὼ δὲ πῶς δρῶ; ποῦ θράσος νέμεις ἐμοί;Βασιλεύςκλάδους μὲν αὐτοῦ λεῖπε, σημεῖον πόνου.Χορόςκαὶ δή σφε λείπω χειρὶ καὶ λόγοις σέθεν.Βασιλεύςλευρὸν κατʼ ἄλσος νῦν ἐπιστρέφου τόδε.Χορόςκαὶ πῶς βέβηλον ἄλσος ἂν ῥύοιτό με;Βασιλεύςοὔτοι πτερωτῶν ἁρπαγαῖς σʼ ἐκδώσομεν.Χορόςἀλλʼ εἰ δρακόντων δυσφρόνων ἐχθίοσιν;Βασιλεύςεὔφημον εἴη τοὔπος εὐφημουμένῃ.Χορόςοὔτοι τι θαῦμα δυσφορεῖν φόβῳ φρενός.Βασιλεύςἀεί γʼ ἄναρκτόν ἐστι δεῖμʼ ἐξαίσιον.Χορόςσὺ καὶ λέγων εὔφραινε καὶ πράσσων φρένα.Βασιλεύςἀλλʼ οὔτι δαρὸν χρόνον ἐρημώσει πατήρ.ἐγὼ δὲ λαοὺς συγκαλῶν ἐγχωρίουςστείχω, τὸ κοινὸν ὡς ἂν εὐμενὲς τιθῶ·καὶ σὸν διδάξω πατέρα ποῖα χρὴ λέγειν.πρὸς ταῦτα μίμνε καὶ θεοὺς ἐγχωρίουςλιταῖς παραιτοῦ τῶν σʼ ἔρως ἔχει τυχεῖν.ἐγὼ δὲ ταῦτα πορσυνῶν ἐλεύσομαι.πειθὼ δʼ ἕποιτο καὶ τύχη πρακτήριος.

Χορόςἄναξ ἀνάκτων, μακάρωνμακάρτατε καὶ τελέωντελειότατον κράτος, ὄλβιε Ζεῦ,πιθοῦ τε καὶ γένει σῷἄλευσον ἀνδρῶν ὕβριν εὖ στυγήσας.λίμνᾳ δʼ ἔμβαλε πορφυροειδεῖτὰν μελανόζυγʼ ἄταν.

Χορόςτὸ πρὸς γυναικῶν δʼ ἐπιδὼνπαλαίφατον ἁμέτερονγένος φιλίας προγόνου γυναικὸςνέωσον εὔφρονʼ αἶνον,