ἐν πᾶσιν ποταμοῖσι θοώτερον ἄλλον ἶδοιο.Ὅσσῃ δʼ Εὐφρήτου καὶ Τίγριος ἔνδοθι γαῖα,τήνδε περικτίονες μέσσην ποταμῶν ἐνέπουσιν.Οὐ μέντοι κείνης γε νομοὺς ὠνόσσατο βούτης,οὐδʼ ὅστις, σύριγγι κερώνυχα Πᾶνα γεραίρων,μήλοις ἀγραύλοισιν ἐφέσπεται· οὐδὲ μὲν ὕληνπαντοίην φυτοεργὸς ἀνὴρ ἀθερίσσατο καρπῶν,τοίη ἐπεὶ κείνης ἄροσις πέλει, ἐν μὲν ἀέξεινποίην, ἐν δέ νομοὺς εὐανθέας, ἐν δὲ καὶ ἀνδρῶνφύτλην καλλίστην τε καὶ ἀθανάτοισιν ὁμοίην.Τῆς μέν πρὸς βορέην λιπαρὴν χθόνα ναιετάουσινἀνέρες Ἀρμένιοί τε καὶ ἀγχέμαχοι Ματιηνοί,οὔρεσι κεκλιμένοι, ποταμοῦ πρόπαρ Εὐφρήταο, πᾶσανπίονες ἀφνειοί τε καὶ Ἄρεος εὖ δεδαῶτες.Πρὸς δὲ νότον Βαβυλὼν ἱερὴ πόλις, ἥν ῥά τετείχεσιν ἁρραγέεσσι Σεμίραμις ἐστεφάνωσεν·αὐτὰρ ἐπʼ ἀκροπόληι μέγαν δόμον εἵσατο Βήλῳ,χρσσῷ τʼ ἡδʼ ἐλέφαντι καὶ ἀργύρῳ ἀσκήσασα.Καὶ τῆς τοι πεδίον περιώσιον, ἔνθα τε πολλοὶἀκρόκομοι φοίνικες ἐπηρεφέες πεφύασιν.Ναὶ μὴν καὶ χρυσοῖο φέρει χαριέστερον ἄλλο,ὑγρῆς βηρύλλου γλαυκὴν λίθον, ἣ περὶ χῶρονφύεται ἐν προβολῆς ὀφιήτιδος ἔνδοθι πέτρης.Αὐτὰρ ὁπὲρ Βαβυλῶνος ἐπὶ πνοιὴν βορέαοΚισσοὶ Μεσσαβάται τε Χαλωνῖταί τε νέμονται·ἀλλʼ ὁπότʼ Ἀρμενίων ὀρέων προπάροιθεν ὁδεύσῃς εἰς αὐγὰς, τότʼ ἔπειτα τὰ Μηδικὰ τέμπεα δήεις.Τῶν πρὸς μέν βορέην ἐριθηλέα γαῖαν ἔχουσιΤηλοί τε Μάρδοι τε καὶ ἀνέρες Ἀτροπατηνοί.Πρὸς δὲ νότον ναίουσιν ἀγαυῶν ἔθνεα Μήδων,