λυπρὸν ὀρεσκῴων παραφαίνεται οὖδας Ἐρεμβῶν,οἳ βίον ἐν πέτρῃσι κατωρυχέεσσιν ἔθεντο,γυμνοὶ καὶ κτεάνων ἐπιδευέες· ἀμφὶ δʼ ἄρα σφινἴδεϊ θαλπομένοισι μελαίνεται αὐαλέος χρώς·αὔτως δ᾿, οἱά τε θῆρες, ἀλώμενοι ἄλγεʼ ἔχουσιν,οὐχ ὡς ἁβροβίων Ἀράβων γένος· οὐ γὰρ ἐν ὄλβῳἴσην μοῖραν ἅπασιν ἐπ’ ἀνδράσι θήκατο δαίμων.Αὐτὰρ ὑπὲρ Λιβάνοιο πρὸς αὐγὰς ἠελίοιοης Συρίης δολιχὴ μηκύνεται αἶα,ἑλκομένη καὶ μέχρις ἁλικλύστοιο Σινώπης·τῆς δʼ ἤτοι μέσσης μὲν ἐπʼ ἠπείροιο βαθείηςΚαππαδόκαι ναίουσι, δαήμονες ἱπποσυνάων,Ἀσσύριοι δʼ ἁλὸς ἄγχι παρὰ στόμα Θερμώδοντος.Τῆς δὲ πρὸς ἀντολίην ὀρέων ἀπὸ παιπαλοέντωνφαίνετʼ ἀπειρεσίου ποταμοῦ ῥόος Εὐφρήταο,ὃς δʼ ἤτοι πρῶτον μὲν ἀπʼ οὔρεος Ἀρμενίοιο