Πίζα δέ τοι νοτίη, τετραμμένη ἀντολίηνδε,κλύζετʼ Ἐρυθραίοις ὕπο κύμασιν Ὠκεανοῖο.Καὶ τῆς τοι θέσιας μυθήσομαι· ἔξοχα γάρ μινπασάων πολύολβα καὶ ἀγλαὰ φῦλα νέμονται.Ἄλλο δέ τοι καὶ θαῦμα μέγ ἔξοχον ἔλλαχ ἐκείνη·αἰεὶ κηώεσσα θύοις ὕπο λαρὸν ὄδωδενἢ θύου ἢ σμύρνης εὐώδεος ἢ καλάμοιοἢ καὶ θεσπεσίοιο πεπαινομένου λιβάνοιοἢ κασίης· ἐτεὸν γὰρ ἀνὰ χθόνα λύσατο κείνηνΖεὺς αὐτὸς Διόνυσον ἐϋρραφέος παρὰ μηροῦ·τῷ καὶ γεινομένῳ κηώδεα φύετο πάντα.Μῆλα δὲ καὶ τῆμος λασίοις ἐβαρύνετο μαλλοῖςἐν νομῷ, αὐτόματοι δέ κατέρρεον ὕδασι λίμναιὄρνιθες δʼ ἑτέρωθεν ἀοικήτων ἀπὸ νήσωνἦλθον φύλλα φέροντες ἀκηρασίων κιναμώμων.Αὐτὰρ ὁ νεβρίδας μὲν ἐπωμαδίας ἐτάνυσσε,