ἔνθα καὶ ἔνθα νέμονται ἀεξομένης ἐπὶ ποίης·πολλοὶ γὰρ λειμῶνες ἐν Ἀσίδι τηλεθόωσιν,ἔξοχα δʼ ἀμπεδίον Μαιάνδριον, ἔνθα Καΰστρουἥσυχα καχλάζοντος ἐπιρρέει ἀγλαὸν ὕδωρ.Οὐ μὰν οὐδὲ γυναῖκας ὀνόσσεαι, αἳ περὶ κεῖνοθεῖον ἕδος, χρυσοῖο κατʼ ἰξύος ἔμμα βαλοῦσαι,ὀρχεῦνται, θηητὸν ἑλισσόμεναι περὶ κύκλον,εὖτε Διωνύσοιο χοροστασίας τελέοιεν·σὺν καὶ παρθενικαὶ νεοθηλέες, οἷά τε νεβροί,σκαίρουσιν· τῇσιν δὲ περισμαραγεῦντες ἀῆταιἱμερτοὺς δονέουσιν ἐπὶ στήθεσσι χιτῶνας.Ἀλλὰ τὰ μὲν Λυδοῖσι μετʼ ἀνθρώποισι μέλονταιπρὸς δʼ ἅλα κεκλιμένοι Λύκιοι χθόνα ναιετάουσιΞάνθου ἐπὶ προχοῇσιν, ἐϋρρείτου ποταμοῖο·ἔνθα βαθυκρήμνοιο φαείνεται οὔρεα ΤαύρουΠαμφύλων καὶ μέχρι· Κράγον δέ ἑ φημίζουσιν.