νήσων, ἃς καλέουσιν Ἐχινάδας, ᾗσιν ὁμούρωνἕσπεται ἄλλυδις ἄλλα Κεφαλλήνων πτολίεθρα.Τῷ δ᾿ ἔπι Φωκὶς ἄρουρα, πρὸς ἀντολίην τε κοὶ ἠῶἑλκομένη βορέηνδε κατὰ στόμα Θερμοπυλάων,Παρνησοῦ νιφόεντος ὑπὸ πτυχί· τῆς διὰ μέσσηςΚηφισοῦ μέγα χεῦμα κατερχόμενον κελαρύζει.Τῷ πάρα Πυθῶνος θυόεν πέδον, ᾗχι δράκοντοςΔελφύνης τριπόδεσσι θεοῦ παρακέκλιται ὁλκός,ὁλκός, ἀπειρεσίῃσιν ἐπιφρίσσων φολίδεσσι,νηῷ ἐν ἱμερτῷ,τόθι πολλάκις αὐτὸς Ἀπόλλων,ἢ ἀπὸ Μιλήτου ἠὲ Κλάρου ἄρτι βεβηκώς,ἱστάμενος χρυσέης ἀναλύεται ἄμμα φαρέτρης.Ἀλλʼ ὁ μὲν ἱλήκοι· σὺ δέ μοι, Διὸς, ἔννεπε, Μοῦσα,νήσων πασάων ἱερὸν πόρον, αἵτʼ ἐνὶ πόντῳἀνδράσι ναίονται, τετραμμέναι ἄλλυδις ἄλλαι.Ἤτοι μὲν κατὰ μέσσον ὑφεσπερίων στηλάων