Ωὐτὸς μὲν Λιβύης ῥυσμὸς πέλει, ἀλλὰ μετʼ ἄρκτουςἔστραπται, καὶ τοῖος ἐπʼ ἀντολίην πάλιν ἕρπει,οἷος καὶ νοτίης Λιβύης ἐπὶ τέρμα βέβηκεν·ἄμφω δʼ ἶσον ἔχουσιν ἐπʼ Ἀσίδα νείατον ἴχνος,ἡ μὲν πρὸς βορέην, ἡ δʼ ἐς νότον. Εἰ δέ κε θείηςταύτας ἀμφοτέρας γαῖαν μίαν, ἦ κεν ἐπιπρὸσχῆμα πέλοι κώνου πλευρῇς ἴσον ἀμφοτέρῃσιν,ὀξὺ μὲν ἑσπέριον, πλατὺ δʼ ἀντολίην ὑπὸ μέσσην.Τοὔνεκά μοι, τοιοῦτον ἰδὼν πόρον ἀμφοτεράωνἠπείρων, ῥέα τέρμα κιχήσεαι Εὐρωπείης.Τῆς ἤτοι πυμάτην μὲν ὑπὸ γλωχῖνα νέμονταιἀγχοῦ στηλάων μεγαθύμων ἔθνος Ἰβήρων,μῆκος ἐπʼ ἠπείρου τετραμμένονγᾖχ βόρετίουὨκεανοῦ κέχυται ψυχρὸς ῥόος, ἔνθα Βρετανοὶλευκά τε φῦλα νέμονται ἀρειμανέων Γερμανῶν,Ἑρκυνίου δρυμοῖο παραθρώσκοντες ὀρόγκους.Ἤπειρον κείνην ἰκέλην ἐνέπουσι βοείῃ.Τοῖς δ᾿ ἔπι Πυρηναῖον ὄρος καὶ δώματα Κελτῶν,ἀγχόθι πηγάων καλλιρρόου Ἠριδανοῖο,οὖ ποτʼ ἐπὶ προχοῇσιν ἐρημαίην ἀνὰ νύκταἩλιάδες κώκυσαν, ὀδυρόμεναι Φαέθοντακεῖθι δὲ Κελτῶν παῖδες, ὑφήμενοι αἰγείροισι,δάκρυʼ ἀμέλγονται χρυσαυγέος ἠλέκτροιο.Τὸν δὲ μέθʼ ἑξείης Τυρσηνίδος ἤθεα γαίης·τῆς δὲ πρὸς ἀντολίην ἀναφαίνεται Ἄλπιος ἀρχή,τῆς διὰ μεσσατίης κατασύρεται ὕδατα Ῥήνουὑστάτιον ποτὶ χεῦμα βορειάδος ἀμφιτρίτης.Ῥήνῳ δʼ ἑξιίης ἐπιτέλλεται ἱερὸς Ἴστρος,Ἴστρος, ἐς ἀντολίην τετραμμένος ἄχρι θαλάσσηςΕὐξείνου, τόθι πᾶσαν ἐρεύγεται ὕδατος ἄχνην,