οὐ μὲν ἑκὰς Κόλχων· Κόλχωνγε μὲν αἶαν ἱκέσθαιοὔ οἱ ἔην· μῆνιν γὰρ ἑοῦ δειδίσσετο πατρός.Τοὔνεκεν εἰσέτι νῦν πολυφάρμακοι ἄνδρες ἔασιχώρην ναιετάοντες ἀπείριτον, οἱ μὲν ἐπʼ αὐτὰςπέτρας, αἳ φύουσιν ἀφεγγέα ναρκισσίτην,οἱ δʼ ἑκὰς ἐν λασίησι νενασμένοι εἰαμενῇσι,πώεα καλὰ νέμοντες, ἄδην βεβριθότα μαλλοῖς,τόσσον ἐπ’ ἀντολίην τετραμμένοι, ἄχρι πυλάωνΚασπιάδων, αἳτʼ εἰσὶ βαθυνομένας ὑπὸ πέτρας,κληῖδες γαίης Ἀσιήτιδος, ᾗχι κέλευθοςἐκτέταται βορέηνδε καὶ ἐς νότον ἐρχομένοισιν,ἡ μὲν ἐς Ὑρκανίους, ἡ δʼ οὔρεα Περσίδος αἴης.Ἀλλʼ ἤτοι πυλέων μὲν ὑπαὶ πόδα ΚασπιάωνΠάρθοι ναιετάουσιν ἀρήιοι, ἀγκυλότοξοι,παντοίου πολέμοιο δαήμονες· οὐ γὰρ ἀρότρῳαὔλακ᾿ ἐπιθύνουσι, διασχίζοντες ἀρούρας,