Ναὶ μὴν καὶ χρυσοῖο φέρει χαριέστερον ἄλλο,ὑγρῆς βηρύλλου γλαυκὴν λίθον, ἣ περὶ χῶρονφύεται ἐν προβολῆς ὀφιήτιδος ἔνδοθι πέτρης.Αὐτὰρ ὁπὲρ Βαβυλῶνος ἐπὶ πνοιὴν βορέαοΚισσοὶ Μεσσαβάται τε Χαλωνῖταί τε νέμονται·ἀλλʼ ὁπότʼ Ἀρμενίων ὀρέων προπάροιθεν ὁδεύσῃς εἰς αὐγὰς, τότʼ ἔπειτα τὰ Μηδικὰ τέμπεα δήεις.Τῶν πρὸς μέν βορέην ἐριθηλέα γαῖαν ἔχουσιΤηλοί τε Μάρδοι τε καὶ ἀνέρες Ἀτροπατηνοί.Πρὸς δὲ νότον ναίουσιν ἀγαυῶν ἔθνεα Μήδων,κείνης τοι γενεῆς ἐρικυδέος ἐκγεγαῶτεςΑἰήταο θυγατρὸς, ἀμύμονος ἡρωίνης.Εὖτε γὰρ Ἀκταίοιο παρὰ ῥόον Ἰλισσοῖςφάρμακʼ ἐμήσατο λυγρὰ γόνῳ Πανδιονίδαο,αἰδοῖ μὲν χῶρον κεῖνον λίπεν, ἐς δὲ βαθεῖαν,πλαζομένη κατὰ φῶτας, ὁμώνυμον ἵκετο γαῖαν,