Ἡ ἕθεν ὀρθοτονεῖται μέν, ὡϲ ἐπὶ τοῦ ἀπὸ ἑθεν ἧκε χαμᾶζε (Μ 205), ἐγκλίνεται δέ, ὡϲ ἐπὶ τοῦ 98 A ἐπεὶ οὔ ἑθέν ἐϲτι χερείων (Α 114). Οὐ γάρ, ὡϲ ἔνιοι, χρὴ μόνωϲ ὀρθοτονεῖν, ὅτι καὶ τὸ πρῶτον καὶ τὸ δεύτερον ὀρθοτονεῖται μόνωϲ· ἰδοὺ γὰρ καὶ ἐπὶ τῶν δυϊκῶν, ὀρθοτονουμένων τῶν πρώτων καὶ τῶν δευτέρων, τὰ τρίτα ἐγκλίνεται. ἄλλωϲ τε τὸ τι μεθὲν ἁ καρδία παδῇ (Sophronis fr. 46 Ahrens) ἐγκέκλιται. οὐκ ἐπειδὴ οὖν κατὰ τύχην παῤ Ὁμήρῳ τὰ πρῶτα ὠρθοτονήθη, εὐθέωϲ καὶ τὰ τρίτα. Ϲαφὲϲ ὅτι καὶ τὸ Αἰολικὸν δίγαμμα ταῖϲ κατὰ τὸ τρίτον πρόϲωπον B Anovm. 1 Οῦ personale non est apud Homerum, qui ου terminatione ita. utitur, ut possessivorum sit, nunquam personalium, —Ceterae formae enumerantur, 22 Ἔθεν quidam negant inclinari, quod ne ἐμέθεν ϲέθεν quidem inclinentur. At tertia hac in re primae et secundae analogian non sequitur. — 32 Digamma aeolicum est ubi praefigatur personalibus tertiae personae. Discr. script. 2 καὶ γὰρ b, και Α |3. καὶ τὸ b, και Α | inscriptio περι τηϲ εὑ maiuse. Α | 5. ‘Exeidit exemplum recti tenoris b in var lect. | 11. ορθοτονουϲιν Α | 17, inscriptio περι τηϲ εο maiuse Α | 18. ἐπεί ἕο b typothtae errore | 21. Είρηται] fol. 173 r. | 23. inscriptio περι τηϲ έθεν maiuse. A | 23. ηκεν Α | 26. εϲτιν Α προϲνέμεται, καθὸ καὶ αἱ ἀπὸ φωνήεντοϲ ἀρχόμεναι δαϲύνονται. Ἀλκαῖοϲ (fr. 6 Alrens, 11 Bergk3)· ὥϲτε θέων μηδέν᾿ Ὀλυμπίων λῦϲαι ἄτερ Fέθεν. Ἑοῦϲ. Αὕτη ἀκόλουθοϲ Δωρικῇ τῇ τεοῦϲ. ᾖ ϲυνεχῶϲ καὶ Κόριννα ἐχρήϲατο. ἐν Κατάπλῳ (fr. 4 Ahrens, 2 Bergk3)· νίκαϲ᾿ ὁ μεγαλοϲθένηϲ C Ὠαρίων, χώραν τ᾿ ἀπ᾿ ἑοῦϲ πᾶϲαν ὠνούμηνεν. Ἑοῦ. Αὕτη τῇ τεοῦ ἀκόλουθοϲ, ἀποβολῆϲ γενομένηϲ τοῦ κατ᾿ ἀρχὴν ϲυμφώνου. εἴρηται κατ᾿ ἀρχὴν περὶ τοῦ πλεονάϲαντοϲ ε κατὰ τὸ δεύτερον πρόϲωπον. Τῆϲ ἐκεῖνοϲ καὶ οὖτοϲ αἱ γενικαὶ παρὰ Δωριεῦϲι διὰ τοῦ ω, 99 A τήνω καὶ τούτω, τοῦ τέλουϲ βαρυτονουμένου. πρὸϲ τῷ καὶ τὸν λόγον ἀπαιτεῖν, καθότι βαρύτονοι αἱ εὐθεῖαι, καὶ τὸ πλεῖϲτον τῆϲ χρήϲεωϲ οὕτωϲ ἔχει. πρὸϲ οἷϲ καὶ τὸ τουτῶ περιϲπώμενον. ἐπιρρήματόϲ ἐϲτι παραϲτατικόν, τουτῶ θάμεθα, Ϲώφρων (fr. 42 Ahrens.). τὸ δὲ αὐτῶ περιϲπαϲθήϲεται, ὅτι καὶ τὸ αὐτόϲ ὀξύνεται.