10 φέρε δὴ καὶ τίνι διαλλάττει τῆς Θουκυδίδου λέξεως
 ἡ Δημοσθένους ἡ παρὰ τὸν αὐτὸν κατεσκευασμένη
χαρακτῆρα, εἴπωμεν· ἀπαιτεῖ γὰρ ὁ λόγος. οὐχὶ τῷ 
ποιῷ μὰ Δία· τοῦτο μὲν γὰρ ὁμοίως ἐπιτηδεύουσιν
ἀμφότεροι, λέγω δὲ τὸ ἐξαλλάττειν ἐκ τοῦ συνήθους
καὶ μὴ τὸ κοινὸν ἀλλὰ τὸ περιττὸν διώκειν· τῷ δὲ
 ποσῷ καὶ ἔτι μᾶλλον τοῖς καιροῖς. ὅ μὲν γὰρ ἀταμιεύτως
τῇ κατασκευῇ κέχρηται καὶ ἄγεται μᾶλλον ὐπʼ
αὐτῆς ἢ αὐτὸ ἄγει καὶ οὐδὲ τὸν καιρὸν αὐτῆς ἐπίσταται
λαβεῖν δεξιῶς, ἀλλὰ καὶ παρὰ τοῦτον πολλάκις
 22 cf Thucydides II 65, 8 
 2 ἄπἀσι Vliet: ἅπαν χοριγὸς P 3 μέρους Μ 5 lacu-
nam sensit Sylburgius, qui ὀλίγα τὰ addidit (σπάνια τὰ Reiskius)
plura desunt uelut ἐν ἄπασι τοῖς συμβουλευτικοῖς σπάνια τὰ
6 ἀλονήσου MBPv 7 ἀγῶσι] ἀνῶσι P 8 τοι τούτοις P, horum
et sequentium interpunctio in v librisque admodum laborat. 
 9 διανοίης P 11 τῶν ἀποβλέποντα Β 13 ἄλογον SP 
 16 γάρ — τοῦτο μὲν bis scripsit Β 18 λέγων δὲ Β
22 ἢ om P αὐτὸς add Sγlburgius 

 
ἀμταρτάνει. καθʼ ὅ ἡ μὲν ἀμετρία τῆς ἐξαλλαγῆς ἀσαφῆς
ποιεῖ τὴν λέξιν αὐτοῦ, τὸ δὲ μὴ κρατεῖν τῶν καιρῶνς
ἀηδῆ. ὁ δὲ ῥήτωρ τοῦ τε ἀρκοῦντος στοχάζεται καὶ,
τοὺς καιροὺς συμμετρεῖται οὐκ εἰς ἀνάθημα καὶ κτῆμα,
κα τασκευάζων τὴν λέξιν μόνον ὥσπερ ὁ συγγραφεύς, 
ἀλλὰ καὶ εἰς χρῆσιν. ὥστε οὔτε τὸ σαφὲς ἐκβέβηκεν,
οὗ πρώτου τοῖς ἐναγωνίοις λόγοις δεῖ, τό τε δεινὸς
 εἶναι δοκεῖν, ἐφʼ ᾧ μάλιστα φαίνεται σπουδάζων,
προσείληφε. τοιαῦτα μὲν δή τινά ἐστιν, παρὰ τὸν
ὑψηλὸν καὶ ἐγκατάσκευον καὶ ἐξηλλαγμένον τοῦ 
θους χαρακτῆρα, οὗ τὸ κράτος ἅπαν ἦν ἐν τῇ δεινότητι,
καὶ ἔθουκυδίδην τὸν ἐν αὐτῷ πρωτεύσαντα
μιμούμενος ὁ Δημοσθένης κατεσκεύακεν.