Φρύγες ἔνθεον ὀλολυγὴνἁπαλῷ τελοῦσιν Ἄττῃ,καὶ πρὸς μέλος κεραύλουΦρυγίου κατʼ ὄρεα Τμώλου κῶμον βοῶσι Λυδοί·παραπλῆγες δʼ ἀμφὶ ῥόπτροιςκελαδοῦσι Κρητὶ ῥυθμῷνόμον Κορύβαντες εὐάν.κλάζει βρίθουσα σάλπιγξ Ἄρει κρέκουσα θούρῳπολεμηίαν ἀϋτήν.ἡμεῖς δὲ σοί, Ποδάγρα,πρώταις ἔαρος ἐν ὥραιςμύσται τελοῦμεν οἴκτους, ὅτε πᾶς χλοητόκοισιποίαις τέθηλε λειμών,Ζεφύρου δὲ δένδρα πνοιαῖςἁπαλοῖς κομᾷ πετήλοις,ἁ δύσγαμος κατʼ οἴκουςμερόπων θροεῖ χελιδών, καὶ νυκτέροις καθʼ ὕλαντὸν Ἴτυν στένει δακρύουσʼἈτθὶς γόοις ἀηδών.Πόδαγροςὤμοι πόνων ἀρωγόν, ὦ τρίτου ποδὸς μοῖραν λελογχὸς βάκτρον, ἐξέρειδέ μου βάσιν τρέμουσαν καὶ κατίθυνον τρίβον,ἴχνος βέβαιον ὡς ἐπιστήσω πέδῳ.ἔγειρε, τλῆμον, γυῖα δεμνίων ἄποκαὶ λίπε μελάθρων τὴν ὑπώροφον στέγην.σκέδασον δʼ ἀπʼ ὄσσων νύχιον ἀέρος βάθος