ὦ στυγνὸν οὔνομʼ, ὦ θεοῖς στυγούμενον,ποδάγρα, πολυστένακτε, Κωκυτοῦ τέκνον,ἣν Ταρτάρου κευθμῶσιν ἐν βαθυσκίοις Μέγαιρʼ Ἐρινὺς γαστρὸς ἐξεγείνατομαζοῖσί τʼ ἐξέθρεψε, καὶ πικρῷ βρέφει εἰς χεῖλος ἐστάλαξεν Ἀλληκτὼ γάλα,τίς τὴν δυσώνυμόν σε δαιμόνων ἄραεἰς φῶς ἀνῆκεν; ἦλθες ἀνθρώποις βλάβος.εἰ γὰρ τεθνῶσιν ἀμπλακημάτων τίσιςβροτοῖς ὀπηδεῖ τῶν ἔδρασαν ἐν φάει, οὐ Τάνταλον ποτοῖσιν, οὐδʼ Ἰξίονατροχῷ στροβητόν, οὐδὲ Σίσυφον πέτρῳἔδει κολάζειν ἐν δόμοισι Πλουτέως,ἁπλῶς δὲ πάντας τοὺς κακῶς δεδρακότας τοῖς σοῖς προσάπτειν ἀρθροκηδέσιν πόνοις,ὥς μου τὸ λυπρὸν καὶ ταλαίπωρον δέμαςχειρῶν ἀπʼ ἄκρων εἰς ἄκρας ποδῶν βάσειςἰχῶρι φαύλῳ καὶ πικρῷ χυμῷ χολῆςπνεύματι βιαίῳ τόδε διασφίγγον πόρους ἕστηκε καὶ μεμυκὸς ἐπιτείνει πόνους.σπλάγχνων δʼ ἐπʼ αὐτῶν διάπυρον τρέχει κακόν, δίναισι φλογμῶν σάρκα πυρπολούμενον,ὁποῖα κρητὴρ μεστὸς Αἰτναίου πυρὸςἢ Σικελὸς αὐλὼν ἁλιπόρου διασφάγος, ὅπου δυσεξέλικτα κυματούμενοςσήραγξι πετρῶν σκολιὸς εἱλεῖται κλύδων.ὦ δυστέκμαρτον πᾶσιν ἀνθρώποις τέλος,ὡς εἰς μάτην σε πάντες ἀμφιθάλπομενἐλπίδι ματαίᾳ μωρὰ βουκολούμενοι.Χόρος ἀνὰ Δίνδυμον Κυβήβης