Μὴ τοίνυν μέλλωμεν, ἔφη, ὦ Τόξαρι, ὁ Ἀνάχαρσις,
ἀλλά με λαβὼν ἄγε παρ' αὐτόν. ἀτὰρ ἐκεῖνο
δέδια, μὴ δυσπρόσοδος καὶ ἐν παρέργῳ θῆταί σου
τὴν ἔντευξιν τὴν ὑπὲρ ἡμῶν. Εὐφήμει, ἦ δ’ ὅς,
ἐκείνῳ τὰ μέγιστα χαριεῖσθαί μοι δοκῶ ἀφορμὴν
παρασχὼν τῆς ἐς ξένον ἄνδρα εὐποιίας. ἕπου
μόνον· εἴσῃ γὰρ ὅση πρὸς τὸν Ξένιον ἡ αἰδὼς καὶ
ἡ ἄλλη ἐπιείκεια καὶ χρηστότης. μᾶλλον δὲ κατὰ
δαίμονα οὗτος αὐτὸς ἡμῖν πρόσεισιν, ὁ ἐπὶ συννοίας,
ὁ λαλῶν ἑαυτῷ. καὶ ἅμα προσειπὼν τὸν
Σόλωνα, Τοῦτό σοι, ἔφη, δῶρον μέγιστον ἥκω
 ἄγων, ξένον ἄνδρα φιλίας δεόμενον.