Ἀλλὰ Τόξαρις Σκυθιστὶ προσειπὼν αὐτόν, Οὐ
σύ, ἔφη, Ἀνάχαρσις ὢν τυγχάνεις ὁ Δαυκέτου;
ἐδάκρυσεν ὑφ' ἡδονῆς ὁ Ἀνάχαρσις, ὅτι καὶ
ὁμόφωνον εὑρήκει τινά, καὶ τοῦτον εἰδότα ὅστις
ἦν ἐν Σκύθαις, καὶ ἤρετο, Σὺ δὲ πόθεν οἶσθα
ἡμᾶς, ὦ ξένε; Καὶ αὐτός, ἔφη, ἐκεῖθέν εἰμι παρ'
ὑμῶν, Τόξαρις τοὔνομα, οὐ τῶν ἐπιφανῶν, ὥστε
καὶ ἐγνῶσθαι ἄν σοι κατ' αὐτό. Μῶν, ἔφη, σὺ ὁ
Τόξαρις εἶ περὶ οὗ ἐγὼ ἤκουσα ὥς τις Τόξαρις
ἔρωτι τῆς Ἑλλάδος ἀπολιπὼν καὶ γυναῖκα ἐν
Σκυθίᾳ καὶ παιδία νεογνὰ οἴχοιτο ἐς Ἀθήνας καὶ
νῦν διατρίβοι κεῖθι τιμώμενος ὑπὸ τῶν ἀρίστων;
Ἐγώ, ἔφη, ἐκεῖνός εἰμι, εἴ τις κἀμοῦ λόγος ἔτι
παρ' ὑμῖν. Οὐκοῦν, ἦ δ’ ὃς ὁ Ἀνάχαρσις, μαθητήν

 

σου ἴσθι με γεγενημένον καὶ ζηλωτὴν τοῦ ἔρωτος
ὃν ἠράσθης, ἰδεῖν τὴν Ἑλλάδα, καὶ κατά γε τὴν
ἐμπορίαν ταύτην ἀποδημήσας. ἥκω σοι μυρία
παθὼν ἐν τοῖς διὰ μέσου ἔθνεσιν, καὶ εἴ γε μὴ
σοὶ ἐνέτυχον, ἔγνωστο ἤδη πρὶν ἥλιον δῦναι,
ὀπίσω αὖθις ἐπὶ ναῦν κατιέναι· οὕτως ἐτεταράγμην
ξένα καὶ ἄγνωστα πάντα ὁρῶν. ἀλλὰ πρὸς
Ἀκινάκου καὶ Ζαμόλξιδος, τῶν πατρῴων ἡμῖν
θεῶν, σύ με, ὦ Τόξαρι, παραλαβὼν ξενάγησον
καὶ δεῖξον τὰ κάλλιστα τῶν Ἀθήνησιν, εἶτα καὶ
τὰ ἐν τῇ ἄλλῃ Ἑλλάδι, νόμων τε τοὺς ἀρίστους
καὶ ἀνδρῶν τοὺς βελτίστους καὶ ἤθη καὶ πανηγύρεις
καὶ βίον αὐτῶν καὶ πολιτείαν, δι’ ἅπερ σύ τε
κἀγὼ μετὰ σὲ τοσαύτην ὁδὸν ἥκομεν, καὶ μὴ
περιίδῃς ἀθέατον αὐτῶν ἀναστρέψοντα.