οὐχὶ καὶ ἐν τῷ τῶν ἐντολῶν βιβλίῳ, ὃ ἀεὶ
παρὰ βασιλέως λαμβάνετε, τοῦτο πρῶτον ὑμῖν ἐστι
παράγγελμα, τῆς ὑγιείας τῆς ὑμετέρας αὐτῶν
ἐπιμελεῖσθαι; καὶ μάλ' εἰκότως· οὐδὲν γὰρ ἂν
εἴη ὄφελος ὑμῶν πρὸς τὰ ἄλλα μὴ οὕτω διακειμένων.
ἀλλὰ καὶ ὑμεῖς αὐτοί, εἴ τι κἀγὼ τῆς
Ῥωμαίων φωνῆς ἐπαΐω, τοὺς προσαγορεύοντας
ἀντιδεξιούμενοι τῷ τῆς ὑγιείας ὀνόματι πολλάκις
ἀμείβεσθε.
 Καὶ ταῦτα πάντα εἶπον οὐχ ὡς ἐκ προνοίας
ἀφελὼν μὲν τὸ χαίρειν, ἐπιτηδεύσας δὲ ἀντ'
αὐτοῦ εἰπεῖν τὸ ὑγιαίνειν, ἀλλ’ ὡς τοῦτο μὲν
ἄκων παθών—ἢ γελοῖος γ' ἂν ἦν ξενίζων καὶ τοὺς
 καιροὺς τῶν προσαγορεύσεων ἐναλλάττων. χάριν
δὲ ὁμολογῶ τοῖς θεοῖς, ὅτι μοι τὸ σφάλμα εἰς
ἄλλο μακρῷ αἰσιώτερον περιετράπη καὶ εἰς τὸ
ἄμεινον παρώλισθον, καὶ τάχα τῆς Ὑγιείας ἢ
Ἀσκληπιοῦ αὐτοῦ ἐπιπνοίᾳ τοῦτ' ἐπράχθη δι’
ἐμοῦ σοι τὸ ὑγιαίνειν ὑπισχνουμένου· ἐπεὶ ἔγωγε

 

πῶς ἂν αὐτὸ ἔπαθον ἄνευ θεοῦ μηδέπω πρότερον
ἐν τῷ μακρῷ βίῳ ταραχθεὶς ὅμοιον;