Ἔναγχος ἐγὼ μὲν ὑμῖν δείξας τὸν λόγον ἀπῄειν
οἴκαδε, προσιόντες δέ μοι τῶν ἀκηκοότων πολλοὶ
(κωλύει γὰρ οὐδέν οἶμαι καὶ τὰ τοιαῦτα πρὸς
φίλους ἤδη ὄντας ὑμᾶς λέγειν)—προσιόντες οὖν
ἐδεξιοῦντο καὶ θαυμάζουσιν ἐῴκεσαν. ἐπὶ πολὺ
γοῦν παρομαρτοῦντες ἄλλος ἄλλοθεν ἐβόων καὶ
ἐπῄνουν ἄχρι τοῦ
 τοῦ Jacobs and Sehaefer: που MSS. 
 καὶ ἐρυθριᾶν με, μὴ ἄρα
πάμπολυ τῆς ἀξίας τῶν ἐπαίνων ἀπολειποίμην.
τὸ δ’ οὖν κεφάλαιον αὐτοῖς τοῦτο ἦν, καὶ πάντες
ἓν καὶ τὸ αὐτὸ ἐπεσημαίνοντο, τὴν γνώμην τῶν
συγγραμμάτων ξένην οὖσαν καὶ πολὺν ἐν αὐτῇ τὸν
νεωτερισμόν. μᾶλλον δὲ αὐτὰ εἰπεῖν ἄμεινον ἅπερ
ἐκεῖνοι ἐπεφθέγγοντο·
 ἐπεφθ. Fritzsche: ἀπεφθ. MSS. 
 “Ὢ τῆς καινότητος.
Ἡράκλεις, τῆς παραδοξολογίας. εὐμήχανος ἄνθρωπος.
οὐδὲν ἄν τις εἴποι τῆς ἐπινοίας νεαρώτερον.”
οἱ μὲν τοιαῦτα πολλὰ ἔλεγον, ὡς ἐκεκίνηντο
δηλαδὴ ὑπὸ τῆς ἀκροάσεως. ἢ τίνα γὰρ ἂν αἰτίαν
εἶχον ψεύδεσθαι καὶ κολακεύειν τὰ τοιαῦτα ξένον
ἄνθρωπον, οὐ πάνυ πολλῆς αὐτοῖς φροντίδος ἄξιον
τὰ ἄλλα;
 Πλὴν ἐμέ γε (εἰρήσεται γάρ) οὐ μετρίως ἠνία ὁ
ἔπαινος αὐτῶν, καὶ ἐπειδή ποτε ἀπελθόντων κατ'
ἐμαυτὸν ἐγενόμην ἐκεῖνα ἐνενόουν· οὐκοῦν τοῦτο
μόνον χάριεν τοῖς ἐμοῖς ἔνεστιν, ὅτι μὴ συνήθη
μηδὲ κατὰ τὸ κοινὸν βαδίζει τοῖς ἄλλοις, ὀνομάτων
δὲ ἄρα καλῶν ἐν αὐτοῖς καὶ πρὸς τὸν ἀρχαῖον

 

κανόνα συγκειμένων ἢ νοῦ ὀξέος ἢ περινοίας τινὸς
ἢ χάριτος Ἀττικῆς ἢ ἁρμονίας ἢ τέχνης τῆς ἐφ'
ἅπασι, τούτων δὲ πόρρω ἴσως τοὐμόν. οὐ γὰρ ἂν
παρέντες αὐτὰ ἐκεῖνα ἐπῄνουν μόνον τὸ καινὸν
τῆς προαιρέσεως καὶ ξενίζον. ἐγὼ δὲ ὁ μάταιος
ᾤμην, ὁπότε ἀναπηδῶντες ἐπαινοῖεν, τάχα μέν τι
 μέν τι Fritzsche: μέντοι MSS. 

καὶ αὐτὸ τοῦτο προσάγεσθαι αὐτούς· ἀληθὲς γὰρ
εἶναι τὸ τοῦ Ὁμήρου, καὶ τὴν νέαν ᾠδὴν κεχαρισμένην
ὑπάρχειν τοῖς ἀκούουσιν· οὐ μὴν τοσοῦτόν
γε οὐδὲ
 οὐδὲ Jacobitz: οὔτε MSS. 
 ὅλον τῇ καινότητι νέμειν ἠξίουν, ἀλλὰ
τὴν μὲν ὥσπερ ἐν προσθήκης μοίρᾳ συνεπικοσμεῖν
τι καὶ πρὸς τὸν ἔπαινον συντελεῖν καὶ αὐτήν, τὰ
δὲ τῷ ὄντι ἐπαινούμενα καὶ ὑπὸ τῶν ἀκουόντων
εὐφημούμενα ἐκεῖνα εἶναι. ὥστε οὐ μετρίως ἐπήρμην
καὶ ἐκινδύνευον πιστεύειν αὐτοῖς ἕνα καὶ
μόνον ἐν τοῖς Ἕλλησιν εἶναι λέγουσι καὶ τὰ
τοιαῦτα. τὸ δὲ κατὰ τὴν παροιμίαν ἄνθρακες
ἡμῶν ὁ θησαυρὸς ἦσαν, καὶ ὀλίγου δέω θαυματοποιοῦ
τινος ἔπαινον ἐπαινεῖσθαι πρὸς αὐτῶν.