Ὃ δὲ δὴ μάλιστα ἂν αὐτοὺς ἀνιάσειε, τὸ μὲν
χρυσίον μύρμηκάς τινας οἵους τοὺς Ἰνδικοὺς ἀνορύττοντας
ἐκ τῶν θησαυρῶν ἐκφέρειν νύκτωρ ἐς
τὸ δημόσιον· τὴν ἐσθῆτα δὲ ὀλιγωρίᾳ τῶν
ἐπιμελητῶν κοσκινηδὸν διατετρυπῆσθαι ὑπὸ τῶν
βελτίστων μυῶν, ὡς σαγήνης θυννευτικῆς μηδὲν
διαφέρειν· παῖδας δὲ αὐτῶν τοὺς ὡραίους καὶ
κομήτας, οὓς Ὑακίνθους ἢ Ἀχιλλέας ἢ Ναρκίσσους
ὀνομάζουσι, μεταξὺ ὀρέγοντας σφίσι τὸ ἔκπωμα
φαλακροὺς γίγνεσθαι ὑπορρεούσης τῆς κόμης
καὶ πώγωνα φύειν ὀξύν, οἷοί εἰσιν ἐν ταῖς κωμῳδίαις
οἱ σφηνοπώγωνες, καὶ τὸ
 τὸ add. Schmieder. 
 παρὰ τοῖς κροτάφοις
πάνυ λάσιον καὶ κάρτα ἐκκεντοῦν, τὸ μεταξὺ
δὲ λεῖον καὶ γυμνὸν εἶναι. ταῦτα καὶ πλείω
τούτων εὐξαίμεθ’ ἄν, εἰ μὴ θέλωσι τὸ ἄγαν
φίλαυτον τοῦτ’ ἀφέντες ἐς τὸ κοινὸν πλουτεῖν καὶ
μεταδιδόναι ἡμῖν τῶν μετρίων. 2. ΚΡΟΝΟΣ ΕΜΟΙ ΤΩΙ ΤΙΜΙΩΤΑΤΩΙ ΧΑΙΡΕΙΝ Τί ταῦτα ληρεῖς, ὦ οὗτος, ἐμοὶ περὶ τῶν παρόντων
ἐπιστέλλων καὶ ἀναδασμὸν τῶν ἀγαθῶν ποιεῖν
κελεύων; τὸ δὲ ἑτέρου ἂν εἴη, τοῦ νῦν ἄρχοντος.
θαυμάζω γὰρ εἰ μόνος τῶν ἁπάντων ἀγνώσσεις ὡς
ἐγὼ μὲν πάλαι βασιλεὺς ὢν πέπαυμαι τοῖς παισὶ
διανείμας τὴν ἀρχήν, ὁ δὲ Ζεὺς μάλιστα τῶν
τοιούτων ἐπιμελεῖται. τὰ δὲ ἡμέτερα ταῦτα μέχρι
πεττῶν καὶ κρότου καὶ ᾠδῆς καὶ μέθης, καὶ τοῦτο
οὐ πλέον ἡμερῶν ἑπτά. ὥστε περὶ τῶν μειζόνων
ἃ φής—ἀφελεῖν τὸ ἄνισον καὶ ἐκ τῆς ὁμοίας ἢ


 

πένεσθαι ἢ πλουτεῖν ἅπαντας—ὁ Ζεὺς ἂν χρηματίσειεν
ὑμῖν. Εἰ δέ τι τῶν ἐκ τῆς ἑορτῆς ἀδικοῖτό τις ἢ
πλεονεκτοῖτο, ἐμὸν ἂν εἴη δικάζειν. καὶ ἐπιστέλλω
δὲ τοῖς πλουσίοις περὶ τῶν δείπνων καὶ τοῦ
χοίνικος τοῦ χρυσίου καὶ τῶν ἐσθήτων, ὡς καὶ
ὑμῖν πέμποιεν ἐς τὴν ἑορτήν. δίκαια γὰρ ταῦτα
καὶ ἄξια αὐτοὺς ποιεῖν, ὡς φατέ, εἰ μή τι εὔλογον
 ἐκεῖνοι πρὸς ταῦτα λέγειν ἔχωσιν. τὸ δὲ ὅλον,
ἴστε οἱ πένητες ὑμεῖς ἐξηπατημένοι καὶ οὐκ ὀρθῶς
δοξάζοντες περὶ τῶν πλουσίων, οἵ γε πανευδαίμονας
αὐτοὺς οἴεσθε εἶναι καὶ μόνους ἡδύν τινα βιοῦν
τὸν βίον, ὅτι δειπνεῖν τε πολυτελῶς ἔστιν αὐτοῖς
καὶ μεθύσκεσθαι οἴνου ἡδέος καὶ παισὶν ὡραίοις
καὶ γυναιξὶν ὁμιλεῖν καὶ ἐσθῆσι μαλακαῖς χρῆσθαι.
τὸ δὲ πάνυ ἀγνοεῖτε ὁποῖόν ἐστιν. αἵ τε γὰρ
φροντίδες αἱ περὶ τούτων οὐ μικραί, ἀλλ’ ἀνάγκη
ἐπαγρυπνεῖν ἑκάστοις, μή τι ὁ οἰκονόμος βλακεύσας
ἢ ὑφελόμενος λάθῃ, μὴ ὁ οἶνος ὀξυνθῇ, μὴ ὁ σῖτος
φθειρὶ ζέσῃ, ἢ ὁ λῃστὴς ὑφέληται τὰ ἐκπώματα,
μὴ πιστεύσῃ τοῖς συκοφάνταις ὁ δῆμος λέγουσι
τυραννεῖν αὐτὸν ἐθέλειν. ταῦτα δὲ πάντα οὐδὲ
τὸ πολλοστὸν ἂν εἴη μέρος τῶν ἀνιώντων αὐτούς.
εἰ γοῦν ἠπίστασθε τοὺς φόβους καὶ τὰς μερίμνας
ἃς ἔχουσιν, πάνυ ἂν ὑμῖν φευκτέον ὁ πλοῦτος
 ἔδοξεν. ἐπεί τοι οἴει με αὐτὸν οὕτως ἄν ποτε κορυβαντιᾶσαι,
ὡς εἰ καλὸν ἦν τὸ πλουτεῖν καὶ
βασιλεύειν, ἀφέντα ἂν αὐτὰ καὶ παραχωρήσαντα
ἄλλοις καθῆσθαι ἰδιωτεύοντα καὶ ἀνέχεσθαι ὑπ’
ἄλλῳ ταττόμενον; ἀλλὰ τὰ πολλὰ ταῦτα εἰδώς,
ἃ τοῖς πλουσίοις καὶ ἄρχουσι προσεῖναι ἀνάγκη,
ἀφῆκα τὴν ἀρχὴν εὖ ποιῶν.