Ταυτὶ οὐ μὰ Δία πρὸς Νίκανδρον τὸν ποιητὴν
φιλοτιμούμενος διεξῆλθον, οὐδ’ ὅπως ὑμεῖς μάθοιτε
ὡς οὐκ ἀμελὲς γεγένηταί μοι φύσεις τῶν Λιβυκῶν
ἑρπετῶν εἰδέναι. ἰατρῶν γὰρ ἂν μᾶλλον ὁ ἔπαινος
εἴη, οἷς ἀνάγκη εἰδέναι ταῦτα ὡς καὶ ἀμύνασθαι
αὐτὰ μετὰ τῆς τέχνης ἔχοιεν. ἀλλά μοι δοκῶ—καὶ
πρὸς φιλίου μὴ δυσχεράνητε τὴν εἰκόνα
θηριώδη οὖσαν—ὅμοιόν τι καὶ αὐτὸς παθεῖν πρὸς

 

ὑμᾶς οἷον ἐκεῖνοι πάσχουσι πρὸς τὸ ποτὸν οἱ
δηχθέντες ὑπὸ τῆς διψάδος. ὅσῳ γὰρ ἂν ἐπὶ
πλέον παρίω ἐς ὑμᾶς, τοσούτῳ μᾶλλον ὀρέγομαι
τοῦ πράγματος, καὶ τὸ δίψος ἄσχετον ὑπεκκαίεταί
μοι, καὶ ἔοικα οὐδ’ ἐμπλησεσθαί ποτε τοῦ τοιούτου
ποτοῦ. μάλα εἰκότως. ποῦ γὰρ ἂν οὕτω διειδεῖ
τε καὶ καθαρῷ ὕδατι ἐντύχοιμι; ὥστε σύγγνωτε
εἰ δηχθεὶς καὶ αὐτὸς τὴν ψυχὴν ἡδίστῳ τούτῳ καὶ
ὑγιεινοτάτῳ τῷ δήγματι ἐμφοροῦμαι χανδὸν,
ὑποθεὶς τῷ κρουνῷ τὴν κεφαλήν. εἴη μόνον μὴ
ἐπιλιπεῖν τὰ παρ' ὑμῶν ἐπιρρέοντα μηδὲ χυθεῖσαν
τὴν σπουδὴν τῆς ἀκροάσεως κεχηνότα ἔτι καὶ
διψῶντα καταλιπεῖν· ὡς δίψους γε ἕνεκα τοὐμοῦ
πρὸς ὑμᾶς οὐδὲν ἂν ἐκώλυε πίνειν ἀεί· κατὰ γὰρ
τὸν σοφὸν Πλάτωνα, κόρος οὐδεὶς τῶν καλῶν.