Τί μοι σοφίζῃ. κοὺ λέγεις οἵῳ τρόπῳπόνος προσῆλθε σοῦ ποδὸς κοίλην βασιν;ὨκύπουςΔρόμοισιν ἀσκῶν, κοῦφον ὡς τιθῶ πόδα,τρέχων ἔτεινα. καὶ συνεμμίχθην πόνῳ.Τροφεύς Πάλιν τρέχ᾿, ὡς τις εἶπεν, ὃς καθήμενοςπώγωνα τίλλει χουριῶν ὑπ’ ὠλέναις.ὨκύπουςΟὐκοῦν παλαίων ὡς θέλων παρεμβολὴνβαλεῖν ἐπλήγην. τοῦτο δὴ πίστευέ μοι.ΤροφεύςΠοῖος στρατιώτης γέγονας, ἵνα παρεμβολὴνβαλὼν σὺ πληγῇς; περικυκλεῖς ψευδῆ λόγον.τὸν αὐτὸν ἡμεῖς εἴχομεν λόγον ποτὲμηδενὶ λέγοντες τὴν ἀλήθειαν φίλων.νῦν δ’ εἰσορᾷς ἅπαντας ἐξ . . . . .ὁ πόνος δ’ ἑλίξας ἐμμελῶς διαστρέφει.ἸατρόςΠοῖ ποῖ καθεύρω κλεινὸν Ὠκύπουν, φίλοι,τὸν πόδα πονοῦντα καὶ βάσιν παρειμένον;ἰατρὸς ὢν γὰρ ἔκλυον ὑπὸ φίλου τινὸςπάσχοντα δεινὰ τοῦτον ἀστάτῳ πάθει.ἀλλ’ αὐτὸς οὗτος ἐγγὺς ὀμμάτων ἐμῶνκεῖται κατ’ εὐνῆς ὕπτιος βεβλημένος.ἀσπάζομαί σε πρὸς θεῶν, καὶ σὸν πάθοςτί τοῦτο; λέξον, Ὠκύπου, τάχ’, ὡς μάθω εἰ γὰρ μάθοιμι, τυχὸν ἴσως ἰάσομαιτὸ δεινὸν ἄλγος, τοῦ πάθους τὴν συμφορᾶν.