ἔπειτα νυκτὸς διυπνίσας ἐχραύγασεν ὡς δαίμονι πληγείς, καὶ φόβος πάντας λάβεν. ἔλεξε δ’, Οἴμοι, πόθεν ἔχω κακὴν τύχην; δαίμων τάχα κρατῶν τις ἐξωθεῖ ποδός. πρὸς ταῦτα νυκτὸς ἀνακαθήμενος μόνος ὁποῖα κῆρυξ ἐξεθρήνει τὸν πόδα.