ψευδεῖς γὰρ ἔκλυες ὧν ἀκήκοας λόγων.οὐ γὰρ πάλαισιν ἢ δρόμοισιν, ὡς λέγει,ἀσκῶν ἐπλήγη. τοῦτο γοῦν ἄκουέ μου.ἦλθεν μὲν οὖν τὸ πρῶτον ὑγιὴς ἐν δόμοις, φαγὼν δὲ πολλὰ καὶ πιὼν ὁ δυστυχὴςκλίνης ὕπερθε καταπεσὼν ὑπνοῖ μόνος·ἔπειτα νυκτὸς διυπνίσας ἐχραύγασενὡς δαίμονι πληγείς, καὶ φόβος πάντας λάβεν.ἔλεξε δ’, Οἴμοι, πόθεν ἔχω κακὴν τύχην;δαίμων τάχα κρατῶν τις ἐξωθεῖ ποδός.πρὸς ταῦτα νυκτὸς ἀνακαθήμενος μόνοςὁποῖα κῆρυξ ἐξεθρήνει τὸν πόδα.ἐπεὶ δ’ ἀλέκτωρ ἡμέραν ἐσάλπισεν,οὗτος προσῆλθε χεῖρα θεὶς ἐμοὶ πικρὰνθρηνῶν πυρέσσων ἐπ’ ἐμοὶ βάζων * * *ἃ πρὶν δὲ σοὶ κατεῖπε, πάντ’ ἐψεύσατο.τὰ δεινὰ κρύπτων τῆς νόσου μυστήρια.ὨκύπουςΓέρων μὲν αἰεὶ τοῖς λόγοις ὁπλίζεταικαυχώμενος τὰ πάντα, μηδὲ ἓν σθένων.ὁ γὰρ πονῶν τι καὶ φίλοις ψευδὴ λέγων πεινῶντ’ ἔοικε μαστίχην μασωμένῳ.ἸατρόςΠλανᾷς ἅπαντας, ἄλλα δ’ ἐξ ἄλλων λέγεις,λέγων πονεῖν μέν, ὃ δὲ πονεῖς οὔπω λέγεις.ὨκύπουςΠῶς οὖν φράσω σοι τοῦ πάθους τὴν συμφοράν;