<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xmlns:py="http://codespeak.net/lxml/objectify/pytype" py:pytype="TREE"><text><body><div type="edition" xml:lang="grc" n="urn:cts:greekLit:tlg0057.tlg032.1st1K-grc1"><div type="textpart" subtype="book" n="8"><div type="textpart" subtype="chapter" n="3"><p>Δόξει δ’ ἐν τῷ μὴ καλεῖν αὐτὰ στοιχεῖα <lb/>διαφέρεσθαι πρὸς Ἱπποκράτην.
                            καίτοι γε οὐδὲ ἐκεῖνος ὠνόμασεν <lb/>αὐτὰ στοιχεῖα, μόνον δ’, ὅτι,
                            τούτων συνιόντων καὶ <lb/>κεραννυμένων, τὰ φυσικὰ γίγνεται σώματα. καὶ
                            τούτων <lb/>προσωτέρω χωρεῖν ὁ μὲν Ἱπποκράτης οὐδεμίαν ἀνάγκην
                            <lb/>εἶναί φησι, πρακτικὴν, οὐ θεωρητικὴν μετερχόμενος τέχνην. <lb/>ὁ δὲ
                            Πλάτων, ὡς ἂν τὴν θεωρητικὴν φιλοσοφίαν ἡγούμενος <lb/>εἶναι τιμιωτάτην,
                            οὐκ ἠρκέσθη μόναις ταῖς φαινομέναις ἐν <lb/>τοῖς στοιχείοις δυνάμεσιν,
                            ἀλλὰ καὶ τὴν αἰτίαν ἐπιζητεῖ τῆς <lb/>γενέσεως αὐτῶν, ἄχρηστον ἰατρῷ
                            σκέμμα. διὰ τί γὰρ <lb/>ὑγραίνει μὲν τὸ ὕδωρ, καίει δὲ τὸ πῦρ, ἢ διὰ τί
                            ῥεῖ μὲν <lb/>τὸ ὕδωρ, ἄνω δὲ φέρεται τὸ πῦρ, ἑδραιοτάτη δὲ καὶ <pb n="668"/> βαρυτάτη τῶν στοιχείων ἐστὶν ἡ γῆ, πρὸς τὰς τῶν νόσων
                            <lb/>ἰάσεις οὐδὲν συντελεῖ. μόνον γὰρ ἀρκεῖ τῷ φυλάξοντι μὲν <lb/>τὴν
                            ὑγίειαν, ἰασομένῳ δὲ τὰς νόσους ἐπίστασθαι, διά τε <lb/>τὴν εὐκρασίαν
                            τοῦ θερμοῦ, καὶ ψυχροῦ, καὶ ξηροῦ, καὶ <lb/>ὑγροῦ τὴν ὑγίειαν ὑπάρχειν
                            τοῖς ζώοις, ἐπὶ δὲ ταῖς τούτων <lb/>δυσκρασίαις τὰς νόσους γίγνεσθαι. τὸ
                            δ’ ἐκζητεῖν, εἴτ’ ἐκ <lb/>πυραμοειδῶν τῷ σχήματι μορίων σύγκειται τὸ
                            πῦρ, εἴτ’ <lb/>ἄλλη τίς ἐστιν αἰτία, δι’ ἣν τέμνει τε καὶ διαιρεῖ τὰ
                            πλησιάζοντα <lb/>σώματα, τῆς θεωρητικῆς φιλοσοφίας ἔργον ἐστὶν, ἣν
                            <lb/>μεταχειριζόμενος ὁ Πλάτων, τὰ μὲν τοῦ πυρὸς μόρια πυραμοειδῆ
                            <lb/>φησιν εἶναι, τὰ δὲ τῆς γῆς κυβοειδῆ, τὸ δὲ καλούμενον
                            <lb/>ὀκτάεδρον σχῆμα τοῦ ἀέρος ἴδιον εἶναι νομίζει, <lb/>καθάπερ καὶ τὸ
                            εἰκοσάεδρον ὕδατος. εἰ μὲν οὖν ὀρθῶς <lb/>ἢ οὐκ ὀρθῶς ἐδόξαζε περὶ
                            τούτων ὁ Πλάτων, οὐκ ἔστι τοῦ <lb/>νῦν ἡμῖν προκειμένου λόγου. διὰ τί
                            γὰρ οὐκ ὀνομάζει στοιχεῖα <lb/>γῆν καὶ ὕδωρ, ἀέρα τε καὶ πῦρ, ἐζητοῦμεν
                            λόγον ἡμεῖς <lb/>δοῦναι, ὡς εἴρηται, οὐκ εἰ ψευδῶς ἕκαστον ὧν εἶπε
                            σχημάτων <lb/>αὐτοῖς ἀπονέ<milestone unit="ed2page" n="232"/>μει.
                            διαιρεῖ δὲ τῷ λόγῳ πάλιν αὐτὰ ταῦτα <pb n="669"/> κατ’ ἐπίνοιαν εἴς τε
                            τὴν ὕλην καὶ τὸ σχῆμα. κᾀπειδὴ τὸ <lb/>σχῆμα σύνθετόν ἐστι, τὸ μὲν τῆς
                            πυραμίδος ἐκ τεσσάρων <lb/>ἰσοπλεύρων τριγώνων, τὸ δὲ ἑξάεδρον τοῦ κύβου
                            τετραγώνων <lb/>ἓξ, τὸ δὲ ὀκτάεδρον ὀκτὼ τριγώνων ἰσοπλεύρων, ὥσπερ
                            <lb/>γε καὶ τὸ εἰκοσάεδρον εἴκοσι τριγώνων, πάλιν ἐπισκοπεῖται <lb/>τῶν
                            τὰ στερεὰ σχήματα περιοριζόντων ἐπιπέδων τὴν τάξιν, <lb/>καί φησι, τὸ
                            μὲν ἰσόπλευρον τρίγωνον ἐκ τριγώνων ὀρθογωνίων <lb/>δυοῖν γενέσθαι, τὸ
                            δὲ τετράγωνον ἐκ τεττάρων. <lb/>ἐπεὶ δὲ μηκέτι ἀνωτέρω προελθεῖν εἶχεν,
                            ὡς ἐν ἐλαχίστοις <lb/>ἵσταται τούτοις, καὶ διὰ τοῦτ’ αὐτὸ προσαγορεύει
                            στοιχεῖα, <lb/>τὸ μὲν ἕτερον ἰσοπλεύρου τριγώνου, τὸ δ’ ἕτερον
                            τετραγώνου. <lb/>παραγράψω δέ σοι καὶ τὰς ῥήσεις αὐτοῦ, πρώτην <lb/>μὲν
                            τὴν ἐπὶ τῆς πυραμίδος εἰρημένην, ἔχουσαν ᾧδε κατὰ <lb/>λέξιν. ἄρξει δὴ
                            τότε πρῶτον μὲν εἶδος καὶ σμικρότατον <lb/>συνιστάμενον. στοιχεῖον δ’
                            αὐτοῦ τὸ τὴν ὑποτείνουσαν τῆς <lb/>ἐλάττονος πλευρᾶς διπλασίαν ἔχον
                            μήκει. δευτέραν δὲ ἐπὶ <lb/>τῇδε, τὴν ἐπὶ τοῦ εἰκοσαέδρου, καὶ αὐτὴν
                            οὕτως ἔχουσαν <pb n="670"/> αὐτοῖς ὀνόμασι. τὸ δὲ τρίτον ἐκ δὶς ἑξήκοντα
                            τῶν στοιχείων <lb/>συμπαγέντων, στερεῶν δὲ γωνιῶν δώδεκα, ὑπὸ πέντε
                            ἐπιπέδων <lb/>τριγώνων ἰσοπλεύρων, περιεχομένης ἑκάστης εἴκοσι βάσεις,
                            <lb/>ἔχον τριγώνους ἰσοπλεύρους, γέγονε. νῦν μὲν οὖν τὰ <lb/>συστατικὰ
                            τρίγωνα τῶν ὁριζόντων ἐπιπέδων τὰ στερεὰ σχήματα <lb/>κέκληται στοιχεῖα.
                            προελθὼν δὲ καὶ αὐτὰ τὰ <milestone unit="ed1page" n="322"/>
                            <lb/>περιοριζόμενα σώματα πρὸς τῶν εἰρημένων ἐπιπέδων ὀνομάζει
                            <lb/>στοιχεῖα, γράφων οὕτως. ἔστω δὴ κατὰ τὸν αὐτὸν ἄρτι <lb/>λόγον καὶ
                            κατὰ τὸν εἰκότα, τὸ μὲν τῆς πυραμίδος γεγονὸς <lb/>στερεὸν εἶδος, πυρὸς
                            στοιχεῖόν τε καὶ σπέρμα, τὸ αἰσθητὸν <lb/>τουτὶ πῦρ ἀθρόον ἄθροισμα
                            νομίζειν μικρῶν εἶναι σωμάτων, <lb/>τὸ σχῆμα πάντων ἐχόντων πυραμίδος.
                            ἐκείνων οὖν ἕκαστον <lb/>στοιχεῖον εἶναί φησι τοῦ πυρὸς, ὡς εἰ καὶ τοῦ
                            τῶν πυρῶν σωροῦ <lb/>στοιχεῖον ἔλεγεν εἶναί τις ἕκαστον τῶν πυρῶν· κατὰ
                            δὲ τὸν <lb/>αὐτὸν λόγον καὶ τὰ μὲν τῆς φωνῆς στοιχεῖα γεννᾷν πρώτας
                            <lb/>μὲν τὰς συλλαβὰς, εἶτ’ ἐξ αὐτῶν γεννᾶσθαι τό τ’ ὄνομα, <lb/>καὶ τὸ
                            ῥῆμα, καὶ τὴν πρόθεσιν, ἄρθρον τε καὶ σύνδεσμον, <lb/>ἃ πάλιν ὁ
                            Χρύσιππος ὀνομάζει τοῦ λόγου στοιχεῖα. ταυτὶ <pb n="671"/> μὲν οὖν σοι,
                            καίτοι γε οὐκ οὔσης ἀνάγκης, διῆλθον, ὅπως <lb/>μή τις ἐριστικὸς
                            ἐπηρεάζῃ μου τῷ λόγῳ, διαφέρεσθαι <lb/>φάσκων ἐν τῷ περὶ τῶν στοιχείων
                            δόγματι τὸν Πλάτωνα <lb/>τῷ Ἱπποκράτει. τὴν ἀρχὴν μὲν γὰρ οὐδ’ ὠνόμασεν
                            Ἱπποκράτης <lb/>στοιχεῖα τὴν γῆν καὶ τὸ ὕδωρ καὶ τὸν ἀέρα καὶ <lb/>τὸ
                            πῦρ, ἀλλ’ ἐξ αὐτῶν ἡμᾶς ἔφη συνεστάναι, μηκέτι ζητῶν, <lb/>διὰ τίνα
                            αἰτίαν ἕκαστον αὐτῶν ἔχει δύναμιν ἰδίαν, ἣν ἐναργῶς <lb/>ὁρῶμεν ἐν
                            αὐτοῖς ὑπάρχουσαν. ὁ Πλάτων δὲ καὶ τοῦτ’ <lb/>ἐζήτησε πρὸς τῷ συγχωρεῖν,
                            ἐκ τῶν τεττάρων ἅπαντα τὰ <lb/>γεννητὰ καὶ φθαρτὰ σώματα συμπεπηγέναι.
                        </p></div></div></div></body></text></TEI>