<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xmlns:py="http://codespeak.net/lxml/objectify/pytype" py:pytype="TREE"><text><body><div type="edition" xml:lang="grc" n="urn:cts:greekLit:tlg0057.tlg027.1st1K-grc1"><div type="textpart" subtype="chapter" n="6"><p>Ὅτι δὲ καὶ Πλάτων αὐτὸς οἶδε βλαπτομένην <lb/>τὴν ψυχὴν ἐπὶ τῇ κακοχυμίᾳ τοῦ
                        σώματος, ἡ ἑξῆς <lb/>ῥῆσις ἤδη δηλώσει. ὅπου γὰρ ἂν ἡ τῶν ὀξέων, καὶ τῶν
                        <lb/>ἁλυκῶν φλεγμάτων, ἢ καὶ ὅσοι πικροὶ καὶ χολώδεις χυμοὶ <lb/>κατὰ τὸ
                        σῶμα πλανηθέντες, ἔξω μὲν μὴ λάβωσιν ἀναπνοὴν, <lb/>ἐντὸς δὲ ἑλκόμενοι τὴν
                        ἀπ’ αὐτῶν ἀτμίδα τὸ τῆς <lb/>ψυχῆς διαθέσει σφόδρα συμμίξαντες ἀνακερασθῶσι,
                        παντοδαπὰ <lb/>νοσήματα τῆς ψυχῆς ἐμποιοῦσι, μᾶλλον καὶ ἥττω, <lb/>καὶ
                        ἐλάττω, καὶ πλείω. πρός τε τοὺς τρεῖς τρόπους ἐνεχθέντα <lb/>τῆς ψυχῆς, πρὸς
                        ὃν ἂν ἑκάστη αὐτῶν προσπίπτοι, <lb/>ποικίλας μὲν εἶναι δυσκολίας καὶ
                        δυσθυμίας παντοδαπὰς, <lb/>πολλάκις δὲ θρασύτητάς τε καὶ δειλίας, ἔτι τε
                        λήθας ἅμα <lb/>καὶ δυσθυμίας. ἐν ταύτῃ τῇ ῥήσει σαφῶς ὁ Πλάτων ὡμολόγησε
                        <lb/>τὴν ψυχὴν ἐν κακίᾳ τινὶ γίγνεσθαι διὰ τὴν ἐν τῷ σώματι <lb/>κακοχυμίαν.
                        ὥσπερ δὲ πάλιν ἐν νόσῳ καθίσταται διὰ τὴν ἐν <lb/>τῷ σώματι ἕξιν κατὰ τήνδε
                        τὴν ῥῆσιν. τὸ δὲ σπέρμα πολὺ <pb n="790"/> καὶ γλοιῶδες ἔχων, καθάπερ εἰ
                        δένδρον πολύκαρπον τοῦ <lb/>συμμέτρου πεφυκὸς, ἢ πολλὰς μὲν καθ’ ἕκαστον
                        ὠδῖνας, <lb/>πολλὰς δὲ ἡδονὰς κτώμενος ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις, καὶ τοῖς
                        <lb/>περὶ τὰ τοιαῦτα τόκοις, ἐμμανής τε πλεῖστον τοῦ βίου γιγνόμενος,
                        <lb/>διὰ τὰς μεγίστας ἡδονὰς καὶ λύπας, καὶ νόσους, <lb/>καὶ ἄφρονα ἴσχων
                        ὑπὸ τοῦ σώματος τὴν ψυχὴν, οὐχ ὡς <lb/>νοσῶν, ἀλλ’ ὡς ἔχων κακῶς δοξάζεται.
                        τὸ δ’ ἀληθὲς, ἡ <lb/>περὶ τὰ ἀφροδίσια ἀκολασία, καὶ τὸ πολὺ μέρος διὰ τὴν
                        <lb/>ἑνὸς γένους ἕξιν ὑπὸ μανότητος, ὡς τὴν ἐν σώματι ῥοώδη <lb/>καὶ
                        ὑγραίνουσαν νόσον ψυχῆς γεγονέναι. ἱκανῶς μὲν οὖν <lb/>κᾀν ταύτῃ τῇ ῥήσει
                        τὴν ψυχὴν νοσεῖν ἀπεφῄνατο διὰ <lb/>μοχθηρὰν ἕξιν σώματος. ἀλλ’ οὐδὲν ἧττον
                        ἔτι καὶ διὰ <lb/>τῶν ἐφεξῆς ὑπ’ αὐτοῦ γεγραμμένων ἡ γνώμη κατάδηλος γίνεται
                        <lb/>τοῦ φιλοσόφου. τί γάρ φησι; καὶ σχεδὸν ἅπανθ’ <lb/>ὁπόσα ἡδονῶν
                        ἀκρασία, καὶ ὄνειδος ὡς ἐχόντων λέγεται τῶν <lb/>κακῶν, οὐκ ὀρθῶς
                        ὀνειδίζεται. κακὸς μὲν γὰρ ἑκὼν <lb/>οὐδεὶς, διὰ δὲ πονηρὰν ἕξιν τοῦ σώματος
                        καὶ ἀπαιδεύτους <lb/>τροφὰς κακὸς γίνεται. παντὶ δὲ ταῦτα ἐχθρὰ <lb/>καὶ
                        ἄκοντι προσγίνεται. ὅτι μὲν οὖν ὁ Πλάτων αὐτὸς <pb n="791"/> ὁμολογεῖ τὰ
                        προαποδεδειγμένα ὑπ’ ἐμοῦ, ἔκ τε τούτων αὐτοῦ <lb/>τῶν ῥήσεών ἐστι δῆλον, ἐξ
                        ἄλλων τε πολλῶν, ὧν τινὰς μὲν <lb/>ἐν τῷ Τιμαίῳ, καθάπερ καὶ τάσδε τὰς νῦν
                        εἰρημένας, τινὰς <lb/>δὲ ἐν ἄλλοις βιβλίοις αὐτοῦ ἔστιν εὑρεῖν. </p></div></div></body></text></TEI>