Ἥκιστα δ’ ἂν ὑπίδοιτό τις οἴνους παχεῖς ὅσοι καθαροὶ καὶ διαυγεῖς εἰσι καὶ τὴν χροιὰν ὦχροί καὶ
ξανθοί· λευκὸν δ’ οὐδ’ ἂν εὕροις οἶνον ἅμα καὶ γλυκύν,
ὥσπερ οὐδὲ τῶν ξανθῶν αὐτῶν σφόδρα γλυκύν.
 εἰσὶ δὲ σύμπαντες οἶ τοιοῦτοι οἶνοι μέσου τὴν σύστασιν
χυμοῦ γεννητικοί. οἶ μὲν γὰρ παχεῖς θ’ ἅμα καὶ μέλανες καὶ γλυκεῖς παχέος αἵματος πληροῦσι τὰς
 21—30,11 O 198, 11—13; 202,3—6. 158,15 s.; 159, 25—160, 2 
 1. 2 τῆς μέσης ἐστὶ κατωτέρω] inferiores a media stmt (a. m.
s. i, v) L: τῆς παχυνούσης ἐστι κατωτέρω G 2 γὰρ εἰσὶ G
10 ὧς ὀπῶραι μᾶλλον G: ut opora solummodo (= μόνον, recte
fortasse) pd : ut sunt v 11 σηπόμενα G : propter (per d) superfluam
enim humiditatem faciliter putrefiunt pd, unde comcias
διά <γάρ> ’π’. ὑ. σήπονται ῥᾳδίως: sed putrefientes omisso
exhibet v 16 Parum autem gustabit quis de vinis dulcibus
pd: minime autem inveniet quis fortassis vina esse dulcia v:
unde γλυκεῖς recipiendum esse videtur pro παχεῖς, sed ὑπίδοιτο
verum esse existimo. cf. 24, 13 et 25, 1 

 
φλέβας, οἶ δὲ λευκοὶ καὶ λεπτοὶ τέμνουσί τε τοὺς
<παχεῖς> χυμοὺς καὶ καθαίρουσι δι’ οὔρων τὸ
μέσοι δ’ αὐτῶν ὄντες τὴν ἰδέαν οἶ ξανθοί θ’ ἄμα καὶ
γλυκεῖς καὶ διαυγεῖς μέσοι πώς εἰσι καὶ τὴν δύναμιν,
οὔτε παχύνοντες τοὺς χυμοὺς τοῖς μέλασιν ὁμοίως οὔτ’
 εἰς οὔρησιν ὁρμῶντες ὧς οἶ λευκοί. εἰσὶ δὲ †οὐ πολλοὶ
καθ’ ἕκαστον ἔθνος, ἀλλ’ ἐπῖφανεῖς ἐξ αὐτῶν δ’ τ’
Ἀρούσιος καὶ ὁ Λέσβιος καὶ ὁ Θαλερῖνος καὶ ὁ Τμωλίτης
καὶ ὁ Θηραῖος, οἷς τεκμαιρόμενος καὶ τοὺς ὁμοίους
ἐκλέγεσθαι· χρηστὸν γὰρ οἱ τοιοῦτοι πάντες αἷμα καὶ 
 σύμμετρον τῷ πάχει γεννῶσι χυμόν.