κέκλιται ἁβρὸς Ἄδωνις ἐν εἵμασι πορφυρέοισιν· ἀμφὶ δέ νιν κλαίοντες ἀναστενάχουσιν Ἔρωτες κειράμενοι χαίτας ἐπ’ Ἀδώνιδι· χὢ μὲν ὀϊστώς,