φεύγεις μακρὸν Ἄδωνι, καὶ ἔρχεαι εἰς Ἀχέρονταπὰρ στυγνὸν βασιλῆα καὶ ἄγριον, ἁ δὲ τάλαιναζώω καὶ θεὸς ἐμμὶ καὶ οὐ δύναμαί σε διώκειν.λάμβανε Περσεφόνα τὸν ἐμὸν πόσιν· ἐσσὶ γὰρ αὐτὰπολλὸν ἐμεῦ κρέσσων, τὸ δὲ πᾶν καλὸν ἐς σὲ καταρρεῖ·ἐμμὶ δ’ ἐγὼ πανάποτμος, ἔχω δ’ ἀκόρεστον ἀνίαν,καὶ κλαίω τὸν Ἄδωνιν, ὅ μοι θάνε, καί σε φοβεῦμαι.θνᾴσκεις ὦ τριπόθητε, πόθος δέ μοι ὡς ὄναρ ἔπτα,