κάτθανε δ’ ἁ μορφὰ σὺν Ἀδώνιδι. τὰν Κύπριν αἰαῖ ὤρεα πάντα λέγοντι, καὶ αἱ δρύες αἲ τὸν Ἄδωνιν. καὶ ποταμοὶ κλαίουσι τὰ πένθεα τᾶς Ἀφροδίτας,καὶ παγαὶ τὸν Ἄδωνιν ἐν ὤρεσι δακρύοντι,ἄνθεα δ’ ἐξ ὀδύνας ἐρυθαίνεται· ἁ δὲ Κυθήραπάντας ἀνὰ κναμώς, ἀνὰ πᾶν νάπος οἰκτρὸν ἀείδειαἰαῖ τὰν Κυθέρειαν, ἀπώλετο καλὸς Ἄδωνις.Ἀχὼ δ’ ἀντεβόασεν ἀπώλετο καλὸς Ἄδωνις. Κύπριδος αἰνὸν ἔρωτα τίς οὐκ ἔκλαυσεν ἂν αἰαῖ;ὡς ἴδεν, ὡς ἐνόησεν Ἀδώνιδος ἄσχετον ἕλκος, ὡς ἴδε φοίνιον αἷμα μαραινομένῳ περὶ μηρῷ,πάχεας ἀμπετάσασα κινύρετο· ‘μεῖνον Ἄδωνι,δύσποτμε μεῖνον Ἄδωνι, πανύστατον ὥς σε κιχείω,ὥς σε περιπτύξω καὶ χείλεα χείλεσι μίξω.ἔγρεο τυτθὸν Ἄδωνι, τὸ δ’ αὖ πύματόν με φίλησον,τοσσοῦτόν με φίλησον, ὅσον ζώῃ τὸ φίλημα,ἄχρις ἀποψύχῃς ἐς ἐμὸν στόμα κεἰς ἐμὸν ἧπαρπνεῦμα τεὸν ῥεύσῃ, τὸ δέ σευ γλυκὺ φίλτρον ἀμέλξω,ἐκ δὲ πίω τὸν ἔρωτα, φίλημα δὲ τοῦτο φυλάξωὡς αὐτὸν τὸν Ἄδωνιν, ἐπεὶ σύ με δύσμορε φεύγεις, φεύγεις μακρὸν Ἄδωνι, καὶ ἔρχεαι εἰς Ἀχέρονταπὰρ στυγνὸν βασιλῆα καὶ ἄγριον, ἁ δὲ τάλαιναζώω καὶ θεὸς ἐμμὶ καὶ οὐ δύναμαί σε διώκειν.λάμβανε Περσεφόνα τὸν ἐμὸν πόσιν· ἐσσὶ γὰρ αὐτὰπολλὸν ἐμεῦ κρέσσων, τὸ δὲ πᾶν καλὸν ἐς σὲ καταρρεῖ·ἐμμὶ δ’ ἐγὼ πανάποτμος, ἔχω δ’ ἀκόρεστον ἀνίαν,καὶ κλαίω τὸν Ἄδωνιν, ὅ μοι θάνε, καί σε φοβεῦμαι.θνᾴσκεις ὦ τριπόθητε, πόθος δέ μοι ὡς ὄναρ ἔπτα,χήρα δ’ ἁ Κυθέρεια, κενοὶ δ’ ἀνὰ δώματ’ Ἔρωτες.σοὶ δ’ ἅμα κεστὸς ὄλωλε. τί γὰρ τολμηρὲ κυνάγεις;