τῷ μή μ’ ἐξείπῃς ποτ̓, ἐμὸν θάλος, ὥς σευ ἀκηδέω,μηδ’ εἴ κ’ ἠϋκόμου Νιόβης πυκινώτερα κλαίω.οὐδ’ ὣς γὰρ νεμεσητὸν ὑπὲρ τέκνου γοάασθαιμητέρι δυσπαθέοντος· ἐπεὶ δέκα μῆνας ἔκαμνονπρὶν καί πέρ τ’ ἰδέειν μιν, ἐμῷ ὑπὸ ἥπατ’ ἔχουσα,