ἀσχαλάαν, ὅτε δή γε καὶ εὐφροσύνης κόρος ἐστί· καί σε μάλ’ ἐκπάγλως ὀλοφύρομαι ἠδ’ ἐλεαίρω, οὕνεκεν ἡμετέροιο λυγροῦ μετὰ δαίμονος ἔσχες, ὅσθ’ ἡμῖν ἐφύπερθε κάρης βαρὺς αἰωρεῖται. ἴστω γὰρ Κούρη τε καὶ εὐέανος Δημήτηρ,