μύθοισιν πυκινοῖσι φίλην νυὸν ὧδε μετηύδα·δαιμονίη παίδων, τί νύ τοι φρεσὶν ἔμπεσε τοῦτοπευκαλίμαις; πῶς ἄμμ’ ἐθέλεις ὀροθυνέμεν ἄμφωκήδἐ ἄλαστα λέγουσα; τὰ δ’ οὐ νῦν πρῶτα κέκλαυται.ἢ οὐκ ἅλις, οἷς ἐχόμεσθα τὸ δεύτατον αἰὲν ἐπ’ ἦμαργινομένοις; μάλα μέν γε φιλοθρηνής κέ τις εἴη,ὅστις ἀριθμήσειεν ἐφ’ ἡμετέροις ἀχέεσσι.θάρσει· οὐ τοιῆσδ’ ἐκυρήσαμεν ἐκ θεοῦ αἴσης.καὶ δ’ αὐτὴν ὁρόω σε φίλον τέκος ἀτρύτοισινἄλγεσι μοχθίζουσαν. ἐπιγνώμων δέ τοί εἰμι ἀσχαλάαν, ὅτε δή γε καὶ εὐφροσύνης κόρος ἐστί·καί σε μάλ’ ἐκπάγλως ὀλοφύρομαι ἠδ’ ἐλεαίρω,οὕνεκεν ἡμετέροιο λυγροῦ μετὰ δαίμονος ἔσχες,ὅσθ’ ἡμῖν ἐφύπερθε κάρης βαρὺς αἰωρεῖται.ἴστω γὰρ Κούρη τε καὶ εὐέανος Δημήτηρ,ἅς κε μέγα βλαφθείς τις ἑκὼν ἐπίορκον ὀμόσσαιδυσμενέων, μηθέν σε χερειότερον φρεσὶν ᾗσιστέργειν ἢ εἴπερ μοι ὑπὲκ νηδυιόφιν ἦλθεςκαί μοι τηλυγέτη ἐνὶ δώμασι παρθένος ἦσθα.οὐδ’ αὐτήν γέ νυ πάμπαν ἔολπά σε τοῦτό γε λήθειν. τῷ μή μ’ ἐξείπῃς ποτ̓, ἐμὸν θάλος, ὥς σευ ἀκηδέω,μηδ’ εἴ κ’ ἠϋκόμου Νιόβης πυκινώτερα κλαίω.οὐδ’ ὣς γὰρ νεμεσητὸν ὑπὲρ τέκνου γοάασθαιμητέρι δυσπαθέοντος· ἐπεὶ δέκα μῆνας ἔκαμνονπρὶν καί πέρ τ’ ἰδέειν μιν, ἐμῷ ὑπὸ ἥπατ’ ἔχουσα,καί με πυλάρταο σχεδὸν ἤγαγεν Αἰδωνῆος·ὧδέ ἑ δυστοκέουσα κακὰς ὠδῖνας ἀνέτλην.νῦν δέ μοι οἴχεται οἶος ἐπ’ ἀλλοτρίης νέον ἆθλονἐκτελέων· οὐδ’ οἶδα δυσάμμορος, εἴτε μιν αὖτιςἐνθάδε νοστήσανθ’ ὑποδέξομαι, εἴτε καὶ οὐκί.