μύθοισιν πυκινοῖσι φίλην νυὸν ὧδε μετηύδα· δαιμονίη παίδων, τί νύ τοι φρεσὶν ἔμπεσε τοῦτο πευκαλίμαις; πῶς ἄμμ’ ἐθέλεις ὀροθυνέμεν ἄμφω κήδἐ ἄλαστα λέγουσα; τὰ δ’ οὐ νῦν πρῶτα κέκλαυται. ἢ οὐκ ἅλις, οἷς ἐχόμεσθα τὸ δεύτατον αἰὲν ἐπ’ ἦμαρ