νῦν δ’ οἳ μὲν Θήβην ἱπποτρόφον ἐνναίουσινἈονίου πεδίοιο βαθεῖαν βῶλον ἀροῦντες·αὐτὰρ ἐγὼ Τίρυνθα κάτα κραναὴν πόλιν Ἥρηςπολλοῖσιν δύστηνος ἰάπτομαι ἄλγεσιν ἦτοραἰὲν ὁμῶς· δακρύων δὲ παρεστί μοι οὐδ’ ἴ ἐρωή.