Ἄρτεμι θηλυτέρῃσι μέγα κρείουσα γυναιξί.τῷ χ’ ἡμέας κλαύσαντε φίλῃσ’ ἐνὶ χερσὶ τοκῆεςπολλοῖς σὺν κτερέεσσι πυρῆς ἐπέβησαν ὁμοίης,καί κεν ἕνα χρύσειον ἐς ὀστέα κρωσσὸν ἁπάντωνλέξαντες κατέθαψαν, ὅθι πρῶτον γενόμεσθα.νῦν δ’ οἳ μὲν Θήβην ἱπποτρόφον ἐνναίουσινἈονίου πεδίοιο βαθεῖαν βῶλον ἀροῦντες·αὐτὰρ ἐγὼ Τίρυνθα κάτα κραναὴν πόλιν Ἥρηςπολλοῖσιν δύστηνος ἰάπτομαι ἄλγεσιν ἦτοραἰὲν ὁμῶς· δακρύων δὲ παρεστί μοι οὐδ’ ἴ ἐρωή. ἀλλὰ πόσιν μὲν ὁρῶ παῦρον χρόνον ὀφθαλμοῖσινοἴκῳ ἐν ἡμετέρῳ· πολέων γάρ οἱ ἔργον ἑτοῖμονμόχθων, τοὺς ἐπὶ γαῖαν ἀλώμενος ἠδὲ θάλασσανμοχθίζει πέτρης ὅγ’ ἔχων νόον ἠὲ σιδήρουκαρτερὸν ἐν στήθεσσι· σὺ δ’ ἠύτε λείβεαι ὕδωρ,νύκτας τε κλαίουσα καὶ ἐκ Διὸς ἤμαθ’ ὁπόσσα.ἄλλος μὰν οὐκ ἄν τις ἐϋφρήναι με παραστὰςκηδεμόνων· οὐ γάρ σφε δόμων κατὰ τεῖχος ἐέργει·καὶ λίην πάντες γε πέρην πιτυώδεος Ἰσθμοῦναίουσ’ , οὐδέ μοί ἐστι πρὸς ὅντινά κε βλέψασα οἷα γυνὴ πανάποτμος ἀναψύξαιμι φίλον κῆρ,νόσφι γε δὴ Πύρρης συνομαίμονος· ἣ δὲ καὶ αὐτὴἀμφὶ πόσει σφετέρῳ πλέον ἄχνυται Ἰφικλῆι,σῷ υἱεῖ· πάντων γὰρ ὀϊζυρώτατα τέκναγείνασθαί σε θεῷ τε καὶ ἀνέρι θνητῷ ἔολπα.ὣς ἄρ’ ἔφη· τὰ δέ οἱ θαλερώτερα δάκρυα μήλωνκόλπον ἐς ἱμερόεντα κατὰ βλεφάρων ἐχέοντο,μνησαμένῃ τέκνων τε καὶ ὧν μετέπειτα τοκήων.ὣς δ’ αὔτως δακρύοισι παρήϊα λεύκ’ ἐδίαινενἈλκμήνη· βαρὺ δ’ ἥγε καὶ ἐκ θυμοῦ στενάχουσα