δακρυχέων τεὸν οἶτον ὀδύρομαι. εἰ δυνάμαν δέ,ὡς Ὀρφεὺς καταβὰς ποτὶ Τάρταρον, ὥς ποκ’ Ὀδυσσεύς,ὡς πάρος Ἀλκείδας, κἠγὼ τάχ’ ἂν ἐς δόμον ἦνθονΠλουτέος, ὥς κεν ἴδοιμι, καὶ εἰ Πλουτῆι μελίσδεις,ὡς ἂν ἀκουσαίμαν, τί μελίσδεαι. ἀλλ’ ἄγε ΚώρᾳΣικελικόν τι λίγαινε και ἁδύ τι βουκολιάζευ.