ἄρχετε Σικελικαὶ τῶ πένθεος ἄρχετε Μοῖσαι.ἀδόνες αἱ πυκινοῖσιν ὀδυρόμεναι ποτὶ φύλλοις,νάμασι τοῖς Σικελοῖς ἀγγείλατε τᾶς Ἀρεθοίσας, ὅττι Βίων τέθνακεν ὁ βουκόλος, ὅττι σὺν αὐτῷκαὶ τὸ μέλος τέθνακε καὶ ὤλετο Δωρὶς ἀοιδά.ἄρχετε Σικελικαὶ τῶ πένθεος ἄρχετε Μοῖσαι.Στρυμόνιοι μύρεσθε παρ’ ὕδασιν αἴλινα κύκνοι,καὶ γοεροῖς στομάτεσσι μελίσδετε πένθιμον ᾠδάν,οἵαν ὑμετέροις ποτὶ χείλεσι γῆρας ἀείδει,εἴπατε δ’ αὖ κούραις Οἰαγρίσιν, εἴπατε πάσαιςΒιστονίαις Νύμφαισιν ἀπώλετο Δώριος Ὀρφεύς. ἄρχετε Σικελικαὶ τῶ πένθεος ἄρχετε Μοῖσαι.κεῖνος ὁ ταῖς ἀγέλαισιν ἐράσμιος οὐκέτι μέλπει, οὐκέτ’ ἐρημαίαισιν ὑπὸ δρυσὶν ἥμενος ᾅδει,ἀλλὰ παρὰ Πλουτῆϊ μέλος Ληθαῖον ἀείδει.ὤρεα δ’ ἐστὶν ἄφωνα, καὶ αἱ βόες αἱ ποτὶ ταύροιςπλαζόμεναι γοάοντι καὶ οὐκ ἐθέλοντι νέμεσθαι.ἄρχετε Σικελικαὶ τῶ πένθεος ἄρχετε Μοῖσαι.σεῖο Βίων ἔκλαυσε ταχὺν μόρον αὐτὸς Ἀπόλλων,καὶ Σάτυροι μύροντο μελάγχλαινοί τε Πρίηποι·καὶ Πᾶνες στοναχεῦντο τὸ σὸν μέλος, αἵ τε καθ’ ὕλανΚρανίδες ὠδύραντο, καὶ ὕδατα δάκρυα γέντο.Ἀχὼ δ’ ἐν πέτραισιν ὀδύρεται, ὅττι σιωπῇ κοὐκέτι μιμεῖται τὰ σὰ χείλεα. σῷ δ’ ἐπ’ ὀλέθρῳδένδρεα καρπὸν ἔριψε, τὰ δ’ ἄνθεα πάντ’ ἐμαράνθη.μάλων οὐκ ἔρρευσε καλὸν γλάγος, οὐ μέλι σίμβλων,κάτθανε δ’ ἐν κηρῷ λυπεύμενον· οὐκέτι γὰρ δεῖτῶ μέλιτος τῶ σῶ τεθνακότος αὐτὸ τρυγᾶσθαι.ἄρχετε Σικελικαὶ τῶ πένθεος ἄρχετε Μοῖσαι.οὐ τόσον εἰναλίαισι παρ’ ᾀόσι μύρατο Σειρήν,οὐδὲ τόσον ποκ’ ἄεισεν ἐνὶ σκοπέλοισιν Ἀηδών,οὐδὲ τόσον θρήνησεν ἀν’ ὤρεα μακρὰ Χελιδών,Ἀλκυόνος δ’ οὐ τόσσον ἐπ’ ἄλγεσιν ἴαχε Κῆϋξ, οὐδὲ τόσον γλαυκοῖς ἐνὶ κύμασι κηρύλος ᾆδεν, οὐ τόσον ἀῴοισιν ἐν ἄγκεσι παῖδα τὸν Ἀοῦς ἱπτάμενος περὶ σᾶμα κινύρατο Μέμνονος ὄρνις, ὅσσον ἀποφθιμένοιο κατωδύραντο Βίωνος.ἄρχετε Σικελικαὶ τῶ πένθεος ἄρχετε Μοῖσαι.ἀδονίδες πᾶσαί τε χελιδόνες, ἅς ποκ’ ἔτερπεν,ἃς λαλέειν ἐδίδασκε, καθεζόμεναι ποτὶ πρέμνοιςἀντίον ἀλλάλαισιν ἐκώκυον· αἳ δ’ ὑπεφώνευνὄρνιθες λυπεῖσθ’ αἱ πενθάδες· ἀλλὰ καὶ ἡμεῖς.ἄρχετε Σικελικαὶ τῶ πένθεος ἄρχετε Μοῖσαι. τίς ποτε σᾷ σύριγγι μελίξεται ὦ τριπόθητε;τίς δ’ ἐπὶ σοῖς καλάμοις θήσει στόμα; τίς θρασὺς οὕτως;εἰσέτι γὰρ πνείει τὰ σὰ χείλεα καὶ τὸ σὸν ἆσθμα,ἀχὰ δ’ ἐν δονάκεσσι τεᾶς ἔτι βόσκετ’ ἀοιδᾶς.Πανὶ φέρω τὸ μέλισμα; τάχ’ ἂν καὶ κεῖνος ἐρεῖσαιτὸ στόμα δειμαίνοι, μὴ δεύτερα σεῖο φέρηται.ἄρχετε Σικελικαὶ τῶ πένθεος ἄρχετε Μοῖσαι.κλαίει καὶ Γαλάτεια τὸ σὸν μέλος, ἅν ποκ’ ἔτερπεςἑζομέναν μετὰ σεῖο παρ’ ἀϊόνεσσι θαλάσσας.οὐ γὰρ ἴσον Κύκλωπι μελίσδεο· τὸν μὲν ἔφευγεν ἁ καλὰ Γαλάτεια, σὲ δ’ ἅδιον ἔβλεπεν ἅλμας.καὶ νῦν λασαμένα τῶ κύματος ἐν ψαμάθοισινἕζετ’ ἐρημαίαισι, βόας δ’ ἔτι σεῖο νομεύει.ἄρχετε Σικελικαὶ τῶ πένθεος ἄρχετε Μοῖσαι.πάντα τοι ὦ βούτα συγκάτθανε δῶρα τὰ Μοισᾶν,παρθενικᾶν ἐρόεντα φιλήματα, χείλεα παίδων,καὶ στυμνοὶ περὶ σῶμα τεὸν κλαίουσιν Ἔρωτες.χἀ Κύπρις ποθέει σε πολὺ πλέον ἢ τὸ φίλημα,τὸ πρώαν τὸν Ἄδωνιν ἀποθνᾴσκοντα φίλησεν.τοῦτό τοι ὦ ποταμῶν λιγυρώτατε δεύτερον ἄλγος, τοῦτο, Μέλη, νέον ἄλγος. ἀπώλετο πρᾶν τοι Ὅμηρος,τῆνο τὸ Καλλιόπας γλυκερὸν στόμα, καί σε λέγοντιμύρασθαι καλὸν υἷα πολυκλαύτοισι ῥεέθροις,πᾶσαν δ’ ἔπλησας φωνᾶς ἅλα· νῦν πάλιν ἄλλονυἱέα δακρύεις, καινῷ δ’ ἐπὶ πένθεϊ τάκῃ.ἀμφότεροι παγαῖς πεφιλημένοι, ὃς μὲν ἔπινεΠαγασίδος κράνας, ὃ δ’ ἔχεν πόμα τᾶς Ἀρεθοίσας.χὢ μὲν Τυνδαρέοιο καλὰν ἄεισε θύγατρακαὶ Θέτιδος μέγαν υἷα καὶ Ἀτρείδαν Μενέλαον·τῆνος δ’ οὐ πολέμους, οὐ δάκρυα, Πᾶνα δ’ ἔμελπε, καὶ βούτας ἐλίγαινε καὶ ἀείδων ἐνόμευε,καὶ σύριγγας ἔτευχε καὶ ἁδέα πόρτιν ἄμελγε,καὶ παίδων ἐδίδασκε φιλήματα, καὶ τὸν Ἔρωταἔτρεφεν ἐν κόλποισι καὶ ἤρεθε τὰν Ἀφροδίταν.ἄρχετε Σικελικαὶ τῶ πένθεος ἄρχετε Μοῖσαι.πᾶσα Βίων θρηνεῖ σε κλυτὰ πόλις, ἄστεα πάντα.Ἄσκρα μὲν γοάει σε πολὺ πλέον Ἡσιόδοιο·Πίνδαρον οὐ ποθέοντι τόσον Βοιωτίδες ὗλαι·οὐ τόσον Ἀλκαίῳ περιμύρατο Λέσβος ἐραννά·οὐδὲ τόσον ὃν ἀοιδὸν ὀδύρατο Τήϊον ἄστυ· σὲ πλέον Ἀρχιλόχοιο ποθεῖ Πάρος· ἀντὶ δὲ Σαπφῶςεἰσέτι σεῦ τὸ μέλισμα κινύρεται ἁ Μιτυλάνα.εἶ δὲ Συρακοσίοισι Θεόκριτος· αὐτὰρ ἐγώ τοιΑὐσονικᾶς ὀδύνας μέλπω μέλος, οὐ ξένος ᾠδᾶςβουκολικᾶς, ἀλλ’ ἅντε διδάξαο σεῖο μαθητὰςκλαρονόμος Μοίσας τᾶς Δωρίδος, ᾇ με γεραίρωνἄλλοις μὲν τεὸν ὄλβον, ἐμοὶ δ’ ἀπέλειπες ἀοιδάν.ἄρχετε Σικελικαὶ τῶ πένθεος ἄρχετε Μοῖσαι.αἰαῖ ταὶ μαλάχαι μέν, ἐπὰν κατὰ κᾶπον ὄλωνται,ἠδὲ τὰ χλωρὰ σέλινα τό τ’ εὐθαλὲς οὖλον ἄνηθον, ὕστερον αὖ ζώοντι καὶ εἰς ἔτος ἄλλο φύοντι·ἄμμες δ’ οἱ μεγάλοι καὶ καρτεροί, οἱ σοφοὶ ἄνδρες,ὁππότε πρᾶτα θάνωμες, ἀνάκοοι ἐν χθονὶ κοίλᾳεὕδομες εὖ μάλα μακρὸν ἀτέρμονα νήγρετον ὕπνον.καὶ σὺ μὲν ὦν σιγᾷ πεπυκασμένος ἔσσεαι ἐν γᾷ,ταῖς Νύμφαισι δ’ ἔδοξεν ἀεὶ τὸν βάτραχον ᾅδειν.ταῖς δ’ ἐγὼ οὐ φθονέοιμι· τὸ γὰρ μέλος οὐ καλὸν ᾅδει.ἄρχετε Σικελικαὶ τῶ πένθεος ἄρχετε Μοῖσαι.φάρμακον ἦλθε, Βίων, ποτὶ σὸν στόμα, φάρμακον ἦδες—τοιούτοις χείλεσσι ποτέδραμε κοὐκ ἐγλυκάνθη; τίς δὲ βροτὸς τοσσοῦτον ἀνάμερος ὡς κεράσαι τοιἢ δοῦναι καλέοντι τὸ φάρμακον;—ἔκψυγεν ᾠδά.ἄρχετε Σικελικαὶ τῶ πένθεος ἄρχετε Μοῖσαι.ἀλλὰ Δίκα κίχε πάντας. ἐγὼ δ’ ἐπὶ πένθεϊ τῷδεδακρυχέων τεὸν οἶτον ὀδύρομαι. εἰ δυνάμαν δέ,ὡς Ὀρφεὺς καταβὰς ποτὶ Τάρταρον, ὥς ποκ’ Ὀδυσσεύς,ὡς πάρος Ἀλκείδας, κἠγὼ τάχ’ ἂν ἐς δόμον ἦνθονΠλουτέος, ὥς κεν ἴδοιμι, καὶ εἰ Πλουτῆι μελίσδεις,ὡς ἂν ἀκουσαίμαν, τί μελίσδεαι. ἀλλ’ ἄγε ΚώρᾳΣικελικόν τι λίγαινε και ἁδύ τι βουκολιάζευ. καὶ κείνα Σικελά, καὶ ἐν Αἰτναίαισιν ἔπαιζενᾀόσι, καὶ μέλος οἶδε τὸ Δώριον· οὐκ ἀγέραστοςἐσσεῖθ’ ἁ μολπά. χὠς Ὀρφέϊ πρόσθεν ἔδωκενἁδέα φορμίζοντι παλίσσυτον Εὐρυδίκειαν,καὶ σὲ Βίων πέμψει τοῖς ὤρεσιν. εἰ δέ τι κἠγὼνσυρίσδων δυνάμαν, παρὰ Πλουτέϊ κ’ αὐτὸς ἄειδον.