ἶσά τ’ ἐπ’ ἀλλήλοισι κέρα ἀνέτελλε καρήνουἄντυγος ἡμιτόμου κεραῆς ἅτε κύκλα σελήνης.ἤλυθε δ’ ἐς λειμῶνα καὶ οὐκ ἐφόβησε φαανθεὶςπαρθενικάς, πάσῃσι δ’ ἔρως γένετ’ ἐγγὺς ἱκέσθαι ψαῦσαι θ’ ἱμερτοῖο βοός, τοῦ δ’ ἄμβροτος ὀδμὴτηλόθι καὶ λειμῶνος ἐκαίνυτο λαρὸν ἀϋτμήν.στῆ δὲ ποδῶν προπάροιθεν ἀμύμονος Εὐρωπείης,καί οἱ λιχμάζεσκε δέρην, κατέθελγε δὲ κούρην.ἣ δέ μιν ἀμφαφάασκε καὶ ἠρέμα χείρεσιν ἀφρὸνπολλὸν ἀπὸ στομάτων ἀπομόργνυτο, καὶ κύσε ταῦρον.αὐτὰρ ὃ μειλίχιον μυκήσατο· φαῖό κεν αὐλοῦΜυγδονίου γλυκὺν ἦχον ἀνηπύοντος ἀκούειν.ὤκλασε δὲ πρὸ ποδοῖιν, ἐδέρκετο δ’ Εὐρώπειαναὐχέν’ ἐπιστρέψας καί οἱ πλατὺ δείκνυε νῶτον. ἣ δὲ βαθυπλοκάμοισι μετέννεπε παρθενικῇσι·δεῦθ’ ἑτάραι φίλιαι καὶ ὁμήλικες, ὄφρ’ ἐπὶ τῷδε