οἷά περ ἐν Χαρίτεσσι διέπρεπεν Ἀφρογένεια.οὐ μὴν δηρὸν ἔμελλεν ἐπ’ ἄνθεσι θυμὸν ἰαίνειν,οὐδ’ ἄρα παρθενίην μίτρην ἄχραντον ἔρυσθαι.ἦ γὰρ δὴ Κρονίδης ὥς μιν φράσαθ̓, ὡς ἐόλητοθυμὸν ἀνωίστοισιν ὑποδμηθεὶς βελέεσσιΚύπριδος, ἣ μούνη δύναται καὶ Ζῆνα δαμάσσαι.δὴ γὰρ ἀλευόμενός τε χόλον ζηλήμονος Ἥρηςπαρθενικῆς τ’ ἐθέλων ἀταλὸν νόον ἐξαπατῆσαικρύψε θεὸν καὶ τρέψε δέμας καὶ γείνετο ταῦρος,οὐχ οἷος σταθμοῖς ἐνιφέρβεται, οὐδὲ μὲν οἷος ὦλκα διατμήγει σύρων εὐκαμπὲς ἄροτρον,οὐδ’ οἷος ποίμνης ἐπιβόσκεται, οὐδὲ μὲν οἷοςὅστις ὑποδμηθεὶς ἐρύει πολύφορτον ἀπήνην.τοῦ δή τοι τὸ μὲν ἄλλο δέμας ξανθόχροον ἔσκε,κύκλος δ’ ἀργύφεος μέσσῳ μάρμαιρε μετώπῳ,ὄσσε δ’ ὑπογλαύσσεσκε καὶ ἵμερον ἀστράπτεσκεν.