Φοίνικος θυγάτηρ ἔτι παρθένος Εὐρώπειαὠίσατ’ ἠπείρους δοιὰς περὶ εἷο μάχεσθαι,ἄσσιον ἀντιπέρην τε· φυὴν δ’ ἔχον οἷα γυναῖκες.τῶν δ’ ἣ μὲν ξείνης μορφὴν ἔχεν, ἣ δ’ ἄρ’ ἐῴκει ἐνδαπίῃ, καὶ μᾶλλον ἑῆς περιίσχετο κούρης,φάσκεν δ’ ὥς μιν ἔτικτε καὶ ὡς ἀτίτηλέ μιν αὐτή.ἡ δ’ ἑτέρη κρατερῇσι βιωομένη παλάμῃσινεἴρυεν οὐκ ἀέκουσαν, ἐπεὶ φάτο μόρσιμον εἷοἐκ Διὸς αἰγιόχου γέρας ἔμμεναι Εὐρώπειαν.ἣ δ’ ἀπὸ μὲν στρωτῶν λεχέων θόρε δειμαίνουσα,παλλομένη κραδίην· τὸ γὰρ ὡς ὕπαρ εἶδεν ὄνειρον.ἑζομένη δ’ ἐπὶ δηρὸν ἀκὴν ἔχεν, ἀμφοτέρας δὲεἰσέτι πεπταμένοισιν ἐν ὄμμασιν εἶχε γυναῖκας.ὀψὲ δὲ δειμαλέην ἀνενείκατο παρθένον αὐδήν· τίς μοι τοιάδε φάσματ’ ἐπουρανίων προΐηλεν;ποῖοί με στρωτῶν λεχέων ὕπερ ἐν θαλάμοισιν