ἢ ὅτε φαιδρύνοιτο χρόα προχοῇσιν ἀναύρων,ἢ ὁπότ’ ἐκ λειμῶνος ἐΰπνοα λείρἰ ἀμέργοι.αἳ δέ οἱ αἶψα φάανθεν· ἔχον δ’ ἐν χερσὶν ἑκάστηἀνθοδόκον τάλαρον· ποτὶ δὲ λειμῶνας ἔβαινονἀγχιάλους, ὅθι τ’ αἰὲν ὁμιλαδὸν ἠγερέθοντοτερπόμεναι ῥοδέῃ τε φυῇ καὶ κύματος ἠχῇ.αὐτὴ δὲ χρύσεον τάλαρον φέρεν Εὐρώπεια,θηητόν, μέγα θαῦμα, μέγαν πόνον Ἡφαίστοιο,ὃν Λιβύῃ πόρε δῶρον, ὅτ’ ἐς λέχος Ἐννοσιγαίουἤϊεν· ἣ δὲ πόρεν περικαλλέϊ Τηλεφαάσσῃ, ἥτε οἱ αἵματος ἔσκεν· ἀνύμφῳ δ’ Εὐρωπείῃμήτηρ Τηλεφάσσα περικλυτὸν ὤπασε δῶρον.ἐν τῷ δαίδαλα πολλὰ τετεύχατο μαρμαίροντα.ἐν μὲν ἔην χρυσοῖο τετυγμένη Ἰναχὶς Ἰώ,εἰσέτι πόρτις ἐοῦσα, φυὴν δ’ οὐκ εἶχε γυναίην.φοιταλέη δὲ πόδεσσιν ἐφ’ ἁλμυρὰ βαῖνε κέλευθα,νηχομένῃ ἰκέλη· κυανῆ δ’ ἐτέτυκτο θάλασσα.δοιοὶ δ’ ἕστασαν ὑψοῦ ἐπ’ ὀφρύος αἰγιαλοῖοφῶτες ἀολλήδην, θηεῦντο δὲ ποντοπόρον βοῦν.ἐν δ’ ἦν Ζεὺς Κρονίδης ἐπαφώμενος ἠρέμα χερσὶ πόρτιος Ἰναχίης, τὴν δ’ ἑπταπόρῳ παρὰ Νείλῳἐκ βοὸς εὐκεράοιο πάλιν μετάμειβε γυναῖκα.ἀργύρεος μὲν ἔην Νείλου ῥόος, ἡ δ’ ἄρα πόρτιςχαλκείη, χρυσοῦ δὲ τετυγμένος αὐτὸς ἔην Ζεύς.ἀμφὶ δὲ δινήεντος ὑπὸ στεφάνην ταλάροιοἙρμείης ἤσκητο· πέλας δέ οἱ ἐκτετάνυστοἌργος ἀκοιμήτοισι κεκασμένος ὀφθαλμοῖσι.τοῖο δὲ φοινήεντος ἀφ’ αἵματος ἐξανέτελλενὄρνις ἀγαλλόμενος πτερύγων πολυανθέϊ χροιῇ,ταρσὸν ἀναπλώσας ὡσείτε τις ὠκύαλος νηῦς·