πῇ με φέρεις θεόταυρε; τίς ἔπλεο; πῶς δὲ κέλευθαἀργαλἔ εἰλιπόδεσσι διέρχεαι, οὐδὲ θάλασσανδειμαίνεις; νηυσὶν γὰρ ἐπίδρομός ἐστι θάλασσαὠκυάλοις, ταῦροι δ’ ἁλίην τρομέουσιν ἀταρπόν.ποῖόν τοι ποτὸν ἡδύ; τίς ἐξ ἁλὸς ἔσσετ’ ἐδωδή;ἦ ἄρα τις θεός ἐσσι· θεοῖς γ’ ἐπεοικότα ῥέζεις.οὔθ’ ἅλιοι δελφῖνες ἐπὶ χθονὸς οὔτε τι ταῦροιἐν πόντῳ στιχόωσι, σὺ δὲ χθόνα καὶ κατὰ πόντονἄτρομος ἀΐσσεις, χηλαὶ δέ τοί εἰσιν ἐρετμά.ἦ τάχα καὶ γλαυκῆς ὑπὲρ ἠέρος ὑψόσ’ ἀερθεὶςεἴκελος αἰψηροῖσι πετήσεαι οἰωνοῖσιν.ὤμοι ἐγὼ μέγα δή τι δυσάμμορος, ἥ ῥά τε δῶμαπατρὸς ἀποπρολιποῦσα καὶ ἑσπομένη βοΐ τῷδεξείνην ναυτιλίην ἐφέπω καὶ πλάζομαι οἴη.ἀλλὰ σύ μοι μεδέων πολιῆς ἁλὸς Ἐννοσίγαιεἵλαος ἀντιάσειας, ὃν ἔλπομαι εἰσοράασθαι