κητείοις νώτοισιν ἐφήμεναι ἐστιχόωντο.καὶ δ’ αὐτὸς βαρύδουπος ὑπείραλος Ἐννοσίγαιος κῦμα κατιθύνων ἁλίης ἠγεῖτο κελεύθουαὐτοκασιγνήτῳ· τοὶ δ’ ἀμφί μιν ἠγερέθοντοΤρίτωνες, πόντοιο βαρύθροοι αὐλητῆρες,κόχλοισιν ταναοῖς γάμιον μέλος ἠπύοντες.ἣ δ’ ἄρ’ ἐφεζομένη Ζηνὸς βοέοις ἐπὶ νώτοιςτῇ μὲν ἔχεν ταύρου δολιχὸν κέρας, ἐν χερὶ δ’ ἄλλῃεἴρυε πορφυρέην κολποῦ πτύχα, ὄφρά κε μή μινδεύοι ἐφελκόμενον πολιῆς ἁλὸς ἄσπετον ὕδωρ.κολπώθη δ’ ὤμοισι πέπλος βαθὺς Εὐρωπείης,ἱστίον οἷά τε νηός, ἐλαφρίζεσκε δὲ κούρην. ἣ δ’ ὅτε δὴ γαίης ἀπὸ πατρίδος ἦεν ἄνευθεν,φαίνετο δ’ οὔτ’ ἀκτή τις ἁλίρροθος οὔτ’ ὄρος αἰπύ,ἀλλ’ ἀὴρ μὲν ἄνωθεν, ἔνερθε δὲ πόντος ἀπείρων,ἀμφί ἑ παπτήνασα τόσην ἀνενείκατο φωνήν·