ἑζόμεναι ταύρῳ τερπώμεθα· δὴ γὰρ ἁπάσαςνῶτον ὑποστορέσας ἀναδέξεται, οἷά τ’ ἐνηὴςπρηΰς τ’ εἰσιδέειν καὶ μείλιχος, οὐδέ τι ταύροιςἄλλοισι προσέοικε· νόος δέ οἱ ἠΰτε φωτὸςαἴσιμος ἀμφιθέει, μούνης δ’ ἐπιδεύεται αὐδῆς.ὣς φαμένη νώτοισιν ἐφίζανε μειδιόωσα,αἱ δ’ ἄλλαι μέλλεσκον. ἄφαρ δ’ ἀνεπήλατο ταῦρος,ἣν θέλεν ἁρπάξας· ὠκὺς δ’ ἐπὶ πόντον ἵκανεν. ἣ δὲ μεταστρεφθεῖσα φίλας καλέεσκεν ἑταίραςχεῖρας ὀρεγνυμένη, ταὶ δ’ οὐκ ἐδύναντο κιχάνειν.ἀκτάων δ’ ἐπιβὰς πρόσσω θέεν ἠΰτε δελφὶςχηλαῖς ἀβρεκτοῖσιν ἐπ’ εὐρέα κύματα βαίνων.ἣ δὲ τότ’ ἐρχομένοιο γαληνιάασκε θάλασσα,κήτεα δ’ ἀμφὶς ἄταλλε Διὸς προπάροιθε ποδοῖιν,γηθόσυνος δ’ ὑπὲρ οἶδμα κυβίστεε βυσσόθε δελφίς·Νηρεΐδες δ’ ἀνέδυσαν ὑπὲξ ἁλός, αἳ δ’ ἄρα πᾶσαι