εἰ γάρ τις ἀνθρώπων δαπάνᾳ τε χαρεὶς καὶ πόνῳ πράσσει θεοδμάτους ἀρετάς, σύν τέ οἱ δαίμων φυτεύει δόξαν ἐπήρατον, ἐσχατιαῖς ἤδη πρὸς ὄλβου βάλλετʼ ἄγκυραν θεότιμος ἐών. τοίαισιν ὀργαῖς εὔχεται ἀντιάσαις Ἀΐδαν γῆράς τε δέξασθαι πολιὸν ὁ Κλεονίκου παῖς· ἐγὼ δʼ ὑψίθρονον Κλωθὼ κασιγνήτας τε προσεννέπω ἑσπέσθαι κλυταῖς ἀνδρὸς φίλου Μοίρας ἐφετμαῖς. ὔμμε τʼ, ὦ χρυσάρματοι Αἰακίδαι, τέθμιόν μοι φαμὶ σαφέστατον ἔμμεν τάνδʼ ἐπιστείχοντα νᾶσον ῥαινέμεν εὐλογίαις. μυρίαι δʼ ἔργων καλῶν τέτμηνθʼ ἑκατόμπεδοι ἐν σχερῷ κέλευθοι, καὶ πέραν Νείλοιο παγᾶν καὶ διʼ Ὑπερβορέους· οὐδʼ ἔστιν οὕτω βάρβαρος οὔτε παλίγγλωσσος πόλις, ἅτις οὐ Πηλέος ἀΐει κλέος ἥρωος, εὐδαίμονος γαμβροῦ θεῶν, οὐδʼ ἅτις Αἴαντος Τελαμωνιάδα