ῥεῖα φέροις, φιαρὴν δὲ ποτοῦ ἀποαίνυσο γρῆυν.καί τε σύ γ’ ἢ μαλάχης ῥαδάμους ἢ φυλλάδα τήξαςχυλῷ ἐνὶ κλώθοντι κακηπελέοντα κορέσσαις.πολλάκι σήσαμα κόπτε, πόροις δ’ ἐν νέκταρι καὶ τά·ἠὲ σὺ κληματόεσσαν ἐν ὕδατι πλύνεο τέφρηνθαλπομένην, τὸ δὲ ῥύμμα νεοπλεκέος καλάθοιοκόλποις ἰκμήνειας· ὃ γάρ τ’ ἀναδέξεται ἰλύν.καί τε κατατριφθέντα μετ’ ἀργήεντος ἐλαίουσκλήρ’ ἀπὸ περσείης κάρυα βλάβος οἶον ἐρύξει,Περσεὺς ἥν ποτε ποσσὶ λιπὼν Κηφηίδα γαῖαν,αὐχέν’ ἀποτμήξας ἅρπῃ γονόεντα Μεδούσης,ῥεῖα Μυκηναίῃσιν ἐνηέξησεν ἀρούραις,Κηφῆος νέα δῶρα, μύκης ὅθι κάππεσεν ἅρπης.ἄκρον ὑπὸ πρηῶνα Μελανθίδος, ἔνθα τε νύμφηΛαγγείης πόμα κεῖνο Διὸς τεκμήρατο παιδί.πολλάκι δ’ ἐνθρύψειας ἐν ὀπταλέῃσιν ἀκοσταῖςΓερραίης λιβάνοιο χύσιν περιπηγέα θάμνοις·καί τε σύ γ’ ἢ καρύης ἄπο δάκρυον ἢ ἀταλύμνουἢ πτελέης, ὅ τε πολλὸν ἀεὶ καταλείβεται ὄσχαις,κόμμινά τε χλιόωντι ποτῷ ἐπαρωγέα τήξαις,ὄφρα τὰ μέν τ’ ἐρύγῃσι, τὰ δ’ ἑψητοῖσι δαμασθεὶςἀλθήσῃ ὑδάτεσσιν, ὅτ’ ἰκμήνῃ δέμας ἱδρώς.καί κεν ὅγ’ ἄλλοτε δόρπα δεδεγμένος, ἄλλοτε δ’ οἴνηςπιοτέρης κορέοιτο, καὶ ἀκλέα πότμον ἀλύξαι.Μὴ μὲν, κανθαρίδος σιτηβόρου εὖτ’ ἂν ὀδώδῃ,κεῖνο ποτὸν δέξαιτο, χυτῇ ἐναλίγκια πίσσῃ·πίσσης γὰρ ῥώθωσιν ἄγει βάρος, ἐν δὲ χαλινοῖςοἷά τε δὴ καρφεῖα νέον βεβρωμένα κέδρου.Αἳ δ’ ὁτὲ μὲν πλαδόωντι ποτῷ ἐπὶ χείλεσι δηχμὸντεύχουσιν, τοτὲ δ’ αὖτε περὶ στόμα νείατα γαστρός·