τῶν ἤτοι θερόεις μὲν ἄγει χλόον ἠύτε θάψου,γυῖα δὲ πίμπρησιν, τὸ δὲ συνεχὲς ἀθρόον ἄσθμαδύσπνοον ἐκφέρεται, παρὰ χείλεσι δ’ ἐχθρὸν ὄδωδεν.ἀλλὰ σὺ τῷ βατράχοιο καθεφθέον ἠὲ καὶ ὀπτὴνσάρκα πόροις, ὁτὲ πίσσαν ἐν ἡδέι μίγμενος οἴνῃ·καί τε σπλὴν ὀλοοῖο κακὸν βάρος ἤρκεσε φρύνης,λιμναίης φρύνης πολυαλγέος, ἥ τ’ ἐνὶ φύκειπρῶτον ἀπαγγελέουσα βοᾷ θυμάρμενον εἶαρ.αὐτὰρ ὅ γ’ ἄφθογγός τε καὶ ἐν δονάκεσσι θαμίζωνπολλάκι μὲν πύξοιο χλόον κατεχεύατο γυίοις,ἄλλοτε δ’ ὑγραίνει χολόεν στόμα· καί ποτε λυγμοὶἀνέρα καρδιόωντα θαμειότεροι κλονέουσι·δὴν δὲ κατικμάζων ἄγονον σπόρον ἄλλοτε φωτὸς,πολλάκι θηλυτέρης σκεδάων γυίοισι τέλεσκε.ναὶ μὴν τοῖς ὁτὲ νέκταρ ἀφυσγετὸν ἐν δεπάεσσιχεύαις, εἰς ἔμετον δὲ καὶ οὐ χατέοντα πελάζοις,ἠὲ πίθου φλογιῇ θάλψας κύτος αἰὲν ἐναλθῆἀνέρα θερμάσσαιο, χέαι δ’ ἀπὸ νήχυτον ἱδρῷ·καί τε καὶ αὐξηρῶν δονάκων ἀπὸ ῥίζεα κόψαςοἴνῃ ἐπεγκεράσαιο, τὰ δή ῥ’ ὑποτέτροφε λίμνηοἰκείη, τόθι λεπτὰ διὲκ πόσιν ἑρπετὰ νήχει,ἠὲ φιλοζώοιο κυπειρίδος ἠὲ κυπείρου,αὐτόν τ’ ἠνεκέεσσι τρίβοις πανάπαστον ἐδωδῆςκαὶ πόσιος ξήραινε, κατατρύσαιο δὲ γυῖα.Ἐχθραλέον δέ σε μή τι λιθάργυρος ἀλγινόεσσαλήσειεν τότε γαστρὶ πέσῃ βάρος, ἀμφὶ δὲ μέσσονπνεύματ’ ἀνειλίσσοντα κατ’ ὀμφάλιον βρομέῃσιν,οἷά περ εἰλίγγοιο δυσαλθέος, ὅς τε δαμάζειἀνέρας ἀπροφάτοισιν ἐνιπλήσσων ὀδύνῃσιν.οὐ μὲν τῶν γ’ οὔρων ἄνυται ῥύσις, ἀμφὶ δὲ γυῖα