δάμνανται, βαρύθων δὲ κακὸς τρόμος ἅψεα λύει·οἳ δὲ περισφαλόωντες ἅτε βρέφος ἑρπύζουσιτετραποδί· νοεραὶ γὰρ ἀπὸ φρένες ἀμβλύνονται·σάρκα δ’ ἐπιτροχόωσαι ἀολλέες ἄκρα πελιδναὶσμώδιγγες στίζουσι κεδαιομένης κακότητος.Τῷ δὲ σὺ πολλάκι μὲν πεύκης ἀπὸ δάκρυ’ ἀμέρξαςτενθρήνης ἀναμίγδα πόροις ἐν πίοσιν ἔργοις·ἠὲ χαμαιπίτυος βλαστήμονος ἄμμιγα κώνοιςφύλλα καθεψήσειας, ὅσους ἐθρέψατο πεύκη·ἄλλοτε δὲ σπέραδος κνίδης μυλοεργέι μίσγωντερσαίνοις ὀρόβοιο παλήματι· καί ποτε κνίδηνἑψαλέην κρίμνοισι παλυνάμενος ψαθυροῖσινεὖ λίπεϊ χραίνοιο, βορῆς δ’ ἀέκοντα κορέσκοις.ναὶ μὴν ῥητίνη τε καὶ ἱερὰ ἔργα μελίσσηςῥίζα τε χαλβανόεσσα καὶ ὤεα θιβρὰ χελύνηςἀλθαίνει, τοτὲ νέρθε πυρὸς ζαφέλοιο κεραίης[ἀλθαίνει καὶ γέντα συὸς φλιδόωντος ἀλοιφῇ]ἀμμίγδην ἁλίοιο καθεψηθέντα χελύνηςγυίοις, ἥ τ’ ἀκιρῇσι διαπλώει πτερύγεσσιν,ἄλλοτε δ’ οὐρείης κυτισηνόμου, ἥν τ’ ἀκάκητααὐδήεσσαν ἔθηκεν ἀναύδητόν περ ἐοῦσανἙρμείης· σαρκὸς γὰρ ἀπ’ οὖν νόσφισσε χέλειοναἰόλον, ἀγκῶνας δὲ δύω παρετείνατο πέζαις.καί τε σύ γ’ ἢ γερύνων λαιδροὺς δαμάσαιο τοκῆας,ἄμμιγα δὲ ῥίζας ἠρυγγίδας, ἢ καὶ ἐπαρκὲςθάλπε βαλὼν χύτρῳ σκαμμώνιον. οἷσι κορέσκοιςἀνέρα, καὶ θανάτοιο πέλας βεβαῶτα σαώσεις.Ἤν γε μὲν ἐκ φρυνοῖο θερειομένου ποτὸν ἴσχῃἢ ἔτι καὶ κωφοῖο λαχειδέος, ὃς ποτὶ θάμνοιςεἴαρι προσφύεται μορόεις λιχμώμενος ἔρσην, —