Τῷ σὺ τότ’ ἐν δεπάεσσι κεραιόμενον ποτὸν ὄξευςνείμειας, ποτὲ δαῖτα συνήρεα χιονόεσσαν,πολλάκι κρυστάλλοιο νέον βορέαο παγέντος.ἠὲ σὺ γυρώσαιο καθαλμέα βώλακα γαίηςναιομένην, θολερὴν δὲ πόσιν μενοεικέα τεῦχε·ἢ αὐτὴν ἅλα βάπτε, τότ’ ἠελίοισι δαμάζωνεἶθαρ ὀπωρινοῖσι, τότ’ ἠνεκὲς ἐν φλογὶ θάλψας·πολλάκι δ’ ἢ ἅλα πηκτὸν ὁμιλαδὸν ἢ ἁλὸς ἄχνηνἐμπίσαις, τήν τ’ αἰὲν ἀνὴρ ἁλοπηγὸς ἀγείρεινειόθ’ ὑφισταμένην, ὁπόθ’ ὕδασιν ὕδατα μίξῃ.Μὴ μὲν δὴ ζύμωμα κακὸν χθονὸς ἀνέρα κήδοιπολλάκι μὲν στέρνοισιν ἀνοιδέον, ἄλλοτε δ’ ἄγχον,εὖθ’ ὑπὸ φωλεύοντα τραφῇ βαθὺν ὁλκὸν ἐχίδνης,ἰὸν ἀνικμαῖνον στομίων τ’ ἀποφώλιον ἄσθμα.κεῖνο κακὸν ζύμωμα, τὸ δὴ ῥ’ ὑδέουσι μύκηταςπαμπήδην, ἄλλῳ γὰρ ἐπ’ οὔνομα κέκριται ἄλλο.Ἀλλὰ σύ γ’ ἢ ῥαφάνοιο πόροις σπειρώδεα κόρσην.ἢ ῥυτῆς κλώθοντα περὶ σπάδικα κολούσας,πολλάκι καὶ χαλκοῖο πάλαι μεμογηότος ἄνθην·ἄλλοτε κληματόεσσαν ἐν ὄξεϊ θρύπτεο τέφρην·δήποτε ῥιζάδα τρῖβε πυρίτιδα βάμματι χραίνωνἢ λίτρον, τοτὲ φύλλον ἐναλδόμενον πρασιῇσικαρδαμίδος, Μῆδόν τε καὶ ἐμπρίοντα σίνηπυν.σὺν δὲ καὶ οἰνηρὴν φλογιῇ τρύγα τεφρώσαιοἠὲ πάτον στρουθοῖο κατοικάδος· ἐκ δὲ βαρεῖανχεῖρα κατεμματέων ἐρύγοι λωβήμονα κῆρα.Ἢν δὲ λιπορρίνοιο ποτὸν δυασάλυκτον ἰάψῃφαρμακίδος σαύρης πανακηδέος, ἣν σαλαμάνδρηνκλείουσιν, τὴν οὐδὲ πυρὸς λωβήσατο λιγνύς,αἶψα μὲν ἐπρήσθη γλώσσης βάθος, ἂψ δ’ ὑπὸ μάλκης