κνώδαλα φυκιόεντας ἀεὶ περιβόσκεται ἀγμούς·ὧν τὰ μὲν ὠμὰ δάσαιτο, τὰ δ’ ἑφθέα, πολλὰ δὲ θάλψαςἐν φλογιῇ· στρόμβων δὲ πολὺ πλέον, ἢ ἔτι κάλχης,κηραφίδος, πίνης τε καὶ αἰθήεντος ἐχίνουδαῖτες ἐπαλθήσουσιν ἰδὲ κτένες· οὐδέ τι κήρυξδὴν ἔσεται τήθη τε γεραιρόμενα μνίοισι.Μηδέ σέ γ’ ἐχθομένη λήθῃ πόσις — οὐ γὰρ ἄιδρις —φαρικοῦ, ἣ γναθμοῖσιν ἔπι βαρὺν ὤπασε μόχθον.Τὴν ἤτοι γευθμῷ μὲν ἰσαιομένην μάθε νάρδῳ·ἤνυσε δὲ σφαλεροὺς, ὁτὲ δ’ ἄφρονας, ἐν δὲ μονήρειῥηιδίως ἀκτῖνι βαρὺν κατεναίρεται ἄνδρα.Ἀλλὰ σὺ πολλάκι μὲν σταδίην εὐανθέα νάρδουῥιζίδα θυλακόεσσαν ὀπάζεο, τήν τε Κίλισσαιπρηόνες ἀλδαίνουσι παρὰ πλημμυρίδα Κέστρου,ἄλλοτε δὲ σμυρνεῖον ἐυτριβές. αἵνυσο δ’ αὐτὴνἴριδα λειριόεν τε κάρη, τό τ’ ἀπέστυγεν Ἀφρὼ,οὕνεκ’ ἐριδμαίνεσκε χροῆς ὕπερ, ἐν δέ νυ θρίοιςἀργαλέην μεσάτοισιν ὀνειδείην ἐπέλασσεδεινὴν βρωμήεντος ἐνανθήσασα κορύνην.πολλάκι δὲ σκύλαιο κάρη, περὶ δ’ αἴνυσο λάχνηνκέρσας εὐήκει νεόθεν ξυρῷ, ἐν δέ νυ θάλψαιςἤια κριθάων νεοθηλέα φυλλάδα τ’ ἰσχνὴνπηγάνου, τήν τ’ ὤκιστα βορῇ ἐπεσίνατο κάμπη,βάμματι δ’ ἐνδεύσαιο καὶ εὖ περὶ κόρσεα πλάσσοις.Μὴ δὲ συοσκυάμῳ τις ἀιδρήεντα κορέσκοινηδύν, οἷά τε πολλὰ παρασφαλέες τεύχονται,ἠὲ νέον σπείρημα καὶ ἀμφίκρηνα κομάωνκοῦροι ἀπειπάμενοι ὀλοήν θ’ ἑρπηδόνα γυίωνὀρθόποδες βαίνοντες ἄνευ σμυγεροῖο τιθήνηςἠλοσύνῃ βρύκωσι κακανθήεντας ὀράμνους,