ἆσαι δὲ ῥάδικα κακοχλοίοιο κονύζηςἢ πέπεριν, τά τε βλαστὰ κατασμώξαιο βάτοιο,καί κεν πηγνυμένοιο χύσιν διὰ ῥεῖα κεδάσσαιςἠὲ διαθρύψειας ἐν ἄγγεσιν ἑστηκυῖαν.Μὴ μὲν ἐπαλγύνουσα πόσις βουπρήστιδος ἐχθρῆςλήσειεν, σὺ δὲ φῶτα δαμαζόμενον πεπύθοιο.Ἣ δ’ ἤτοι λίτρῳ μὲν ἐπιχρώζουσα χαλινὰεἴδεται ἐμβρυχθεῖσα, βαρύπνοος· ἀμφὶ δὲ γαστρὸςἄλγεα δινεύοντα περὶ στομάτεσσιν ὄρωρεν·οὖρα δὲ τυφλοῦται, νεάτη δ’ ὑπὸ κύστις ὀρεχθεῖ·πᾶσα δέ οἱ νηδὺς διαπίμπραται, ὡς ὁπόθ’ ὕδρωψτυμπανόεις ἀνὰ μέσσον ἀφυσγετὸς ὀμφαλὸν ἵζει·ἀμφὶ δέ οἱ γυίοις τετανὸν περιφαίνεται ἔρφος.Ἣ καί που δαμάλεις, ἐριγάστορας ἄλλοτε μόσχουςπίμπραται, ὁππότε θῆρα νομαζόμενοι δατέονται·τούνεκα τὴν βούπρηστιν ἐπικλείουσι νομῆες.Τῷ δὲ καὶ εὐκραδέος τριέτει ἐν νέκταρι μίξαιςσυκέης αὐανθεῖσαν ἅλις πόσιν ὀμφαλόεσσαν,ἢ ἔτι καὶ σφύρῃ μιγάδην τεθλασμένα κόψαςἐν πυρὶ τηξάμενος πορέειν ἀλκτήρια νούσων.καί κε μελιζώροιο νέον κορέσαιο ποτοῖοἀνέρα λαιμάσσοντα, τοτὲ γλάγος εἰν ἑνὶ χεύας·πολλάκι φοίνικος ψαφαρὸν καταμίσγεο καρπὸν,ἄλλοτε δ’ αὐαλέας δὴν ἀχράδας, ἢ ἀπὸ βάκχηςἢ ἀπὸ μυρτίνης ὁτὲ μυρτίδας οἰνάδι βάλλων.ἢ ὅγε καὶ θηλῆς ἅτε δὴ βρέφος ἐμπελάοιτοἀρτιγενὲς, μαστοῦ δὲ ποτὸν μοσχηδὸν ἀμέλγοι,οἵη τ’ ἐξ ὑμένων νεαλὴς ὕπο οὔθατα μόσχοςβράσσει ἀνακρούουσα χύσιν μενοεικέα θηλῆς·ἄλλοτε πιαλέης πόσιος χλιαροῖο κορέσκοις,